ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟΝΤΕΣ...

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

2011-04-08T12:42:00.012+03:00

Κυκλοφόρησε το 21ο τεύχος του εικαστικού-λογοτεχνικού περιοδικού τού ΦΟΜ «α σελάννα». Στις σελίδες του περιοδικού δημοσιεύονται κείμενα των συγγραφέων-λογοτεχνών: Στράτου Δουκάκη («Το άσυλο και ο παράδεισος της ψυχής»), Γιάννη Μπακογιαννόπουλου («Ταξίδι στη Μυτιλήνη»), Αθανάσιου Καλαμάτα («Χριστούγεννα χωρίς Φώτη Κόντογλου»), καθώς και αφιέρωμα στη Σοφία Τατά και στη βραβευμένη φωτογραφία του Μπάμπη Στυλιανίδη «Η αγκαλιά». Δημοσιεύεται, επιπλέον, κείμενο του Αριστείδη Καλάργαλη («Γιάννης Δελής, ένας κήρυκας του πνεύματος και του αγώνα»), του Περικλή Μαυρογιάννη («Θεατρικά Β΄ - για το ερασιτεχνικό θέατρο στο Αιγαίο») και ένα «ευχαριστήριο» στη μνήμη του ποιητή Μήτσου Τσιάμη.

* Το τεύχος, που μοιράζεται «χάρισμα» κάθε δεύτερη Πανσέληνο, εμπλουτίζουν έργα ζωγραφικής, σκίτσα, φωτογραφίες.

Συμβαίνει σε πολλούς που έφυγαν, σαν κι εμένα, στα ξένα, ο γενέθλιος τόπος τους να βρίσκεται συνεχώς σε μυστική επαφή και συνεννόηση με την ψυχή τους. Η αγάπη γι’ αυτό που άφησαν πίσω τους, η κρυφή, μα υπέρτατη επιθυμία κάποτε να γυρίσουν στην πατρίδα και φυσικά η έκδηλη νοσταλγία, είναι αυτά που κρατούν ζωντανό το όνειρο της επιστροφής. Βαθιά μέσα στην ψυχή τους, εκείνο το όνειρο της ακαθόριστης επιστροφής δεν τους αφήνει στην ησυχία τους, τους παιδεύει και τους τσιγκλάει το μυαλό. Όσα σπουδαία κι αν κατόρθωσαν εκεί στη δεύτερη πατρίδα, ποτέ δεν πίστεψαν πως θα μπορούσαν να ριζώσουν κιόλας. Κι ας τόλμησαν κάποια στιγμή να ξεστομίσουν: «δεν θέλω να ξαναγυρίσω»… Νιώθουν σα να ’χουν εισβάλει λαθραία σ’ εκείνους τους ξένους τόπους. Αισθάνονται σαν να πήγαν εκεί να ικανοποιήσουν τη όποια ματαιοδοξία τους, να καλύψουν την όποια ανάγκη τους, να ξεπουλήσουν το παρόν και το μέλλον τους. Δεν συμβιβάζονται. Έχουν κρεμάσει και ατενίζουν απέναντι, στο νέο τους ορίζοντα, τα όνειρά τους… προσμένοντας να πραγματοποιηθούν. Και είναι η «πατρίδα» μαζί με τις «ρίζες» που εμφανίζονται βασανιστικά και διεκδικούν τη θέση τους στη ζωή τους. Κι αλίμονο, όσο αισθάνεσαι προσωρινός σ’ έναν τόπο, διαρκώς αιωρείσαι μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, εφικτού και επιθυμητού. Όσο βιώνεις έναν στερεότυπο τρόπο ζωής νοσταλγείς το άλλο. Ό,τι στερήθηκες, ό,τι λαχτάρησες, ό,τι πεθύμησες, ό,τι νοστάλγησες. Κι αυτή η νοσταλγία δεν αντέχεται. Είναι ένα μαρτύριο. Τότε έρχεται η στιγμή του εαυτού σου. Η στιγμή που θα πρέπει να αποφασίσεις για τα «θέλω» σου. Είναι το μέτρημα. Κάνεις αυτή τη ριμάδα προσθαφαίρεση των «θέλω» σου. Παίρνεις τις αποφάσεις σου, ξεριζώνεις μια ζωή κι ετοιμάζεσαι ν’ αρχίζεις μιαν άλλη. Δύσκολη η επιλογή, μα είναι ολότελα δική σου. Η επιστροφή στον τόπο όπου γεννήθηκες δεν είναι εύκολη. Ύστερα από τόσα χρόνια αγώνα στη ξενιτιά -κι αυτά τα χρόνια να βαραίνουν την πλάτη- γυρίζεις κι ακουμπάς στο χώμα του τόπου σου, στους δρόμους όπου περπάτησες. Αντικρίζεις τριγύρω σου, όλα αυτά τα γνώριμα, από παιδικές θύμησες και νεανικές λαχτάρες κι αμέσως σε πιάνει -και σε πανικοβάλει- μια γλυκιά ανατριχίλα. Η ανατριχίλα της επιστροφής. Έρχεσαι κατάφατσα με την απόφασή σου, κάτι σπάει μέσα σου, βαθιά στη συνείδησή σου. Που βρίσκομαι; Ρωτάς. Και που βρισκόμουν; Είναι ο εαυτός σου, που, ύστερα απ’ το μέτρημα, περιμένει μια απάντηση. Την απάντηση που θα δώσει το άσυλο στην ψυχή σου…

Εν τω μεταξύ, ρίχνεις και κάτι ματιές προς τα πίσω, σκέπτεσαι όλους εκείνους που έμειναν κι έχουν δεθεί εκεί, για πολλούς λόγους... Εκεί, έκαναν οικογένειες, τα παιδιά τους μεγάλωσαν, σπούδασαν, έκαναν κι αυτά τη δική τους οικογένεια, δύσκολα να τα αποχωριστούν όλα αυτά. Θέλουν μα δεν μπορούν να σκεφτούν την επιστροφή. Η Ιθάκη τους, πλοίο που όλο και ξεμακραίνει. Που να το φτάσεις… Κάπου στράβωσαν τα όνειρα και οι ελπίδες. Κι έτσι αναγκάζονται -εκ των πραγμάτων- εκεί να φτιάξουν τον δικό τους παράδεισο. Ό,τι καλύτερο θα μπορούσαν να κάνουν. Φύτεψαν σ’ όλες τις χαραμάδες της ζωής τους, της νοσταλγίας και της πίκρας τους τα πιο όμορφα λουλούδια, έφτιαξαν κι ένα μικρό άσπρο πεζούλι, κάθονται ευτυχισμένοι κι απολαμβάνουν την ομορφιά τους. Έτσι δε το έλεγε κι ο Καζαντζάκης; «Έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα... ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα…». Εκεί ανήκει πια η ζωή τους κι εκεί βρίσκεται ο δικός τους παράδεισος.

«Κλέφτης»

2011-04-01T19:13:00.005+03:00

Δεν ξέρω πως το λένε τούτο το παράξενο φυτό

που μοιάζει με μικρό χνουδωτό μπαλάκι.

Εμείς όμως, μωρά τότε, το λέγαμε κλέφτη.

Το κόβαμε με προσοχή το φυσούσαμε

και γέμιζε ένα γύρω χνούδια.

Τρέχαμε ξωπίσω τους να τα πιάσουμε καθώς τα έπαιρνε ο αέρας.

Τα κυνηγούσαμε, όπως τα όνειρα…

Κι αυτά έφευγαν, ένα σωρό ανάλαφρα, άπιαστα όνειρα-χνούδια,

πετούσαν αφήνοντας πίσω τους εμάς… να ταξιδεύουμε,

να ξεγελάμε τους καιρούς… να τα κοιτάμε με θλίψη…

Θυμάστε;

Για το βιβλίο Γκινέες

2008-07-12T19:58:00.003+03:00

Ο Μόλυβος είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο που η ημέρα του έχει, τουλάχιστον, είκοσι πέντε ώρες!!! Κι αν δεν το πιστεύετε, απόδειξη η φωτογραφία.

Εγώ την ξανακοιτάζω γιατί δεν πιστεύω στα μάτια μου κι… όντως έτσι είναι.

Αφιερωμένο στις Μάνες μας...

2008-05-11T08:05:00.004+03:00

"Μα εγώ έχω χρόνια να την δω, χρόνια να της μιλήσω

κι όμως δεν μπόρεσα ποτέ την σκέψη της να σβήσω.
Ποτέ μου δεν μιλώ για αυτήν, ποτέ μου δεν ρωτάω,

όμως μου έρχεται στον ύπνο μου και απότομα ξυπνάω".

"Της Μάνας η καρδιά"

Στίχοι: Alice Tori

Μουσική: Γιάννης Νικολάου

Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

------

Ένα παλικάρι ήτανε μια φορά

που αγάπαγε με πάθος μια όμορφη κυρά.

Μια μέρα, όπως έπαιρνε τα λάγνα της φιλιά

Ζήτα μου οτιδήποτε της λέει τρυφερά.
Αν μ' αγαπάς τού είπε, με νάζι και καημό

Την καρδιά της μάνας σου εγώ επιθυμώ

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε, να πάει στο πατρικό του

ποτέ του αυτός δεν πάτησε τον όρκο το δικό του

Δώσε μου μάνα την καρδιά, στα πόδια της ν' αφήσω

Αν είναι γιε μου για καλό, εγώ στήνε χαρίζω

Κι έτσι της πήρε την καρδιά και χάθηκε στο δρόμο

Μα σε μια πέτρα σκόνταψε και δάκρυσε απ' τον πόνο

Γυμνή η καρδιά τού μίλησε, προτού να ξεψυχήσει

Χτύπησες μήπως γιόκα μου, ψηλό μου κυπαρίσσι

Με ματωμένα χέρια φτάνει στο σπιτικό της

Να η καρδιά που γύρευες και την αφήνει εμπρός της

Μα αυτή καν δεν τον κοίταξε κι άρχισε να γελάει

Μήπως θα 'ταν καλύτερο να μου τη φέρεις Μάη.

Το Κοχύλι

Δορυφορικές Ματιές...

2008-05-06T00:48:00.002+03:00

Από τα επάνω αριστερά στοιχεία διαχειριστείτε εσείς την κάμερα…

Το κοχύλι

Ψηλά Τακούνια Για Πάντα

2008-04-17T08:50:00.008+03:00

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο αγαπημένο Ιουστινάκι!!!

Στην Ιουστίνη Φραγκούλη και το βιβλίο της

Ψηλά Τακούνια Για Πάντα,

λίγα βήματα πριν την πύλη του Χόλυγουντ.

Μικρά δείγματα παρακάτω.
Απολαύστε τα 4 βιντεάκια αναμένοντας

το νέο της βιβλίο «Ημερολόγιο Αβάννας».

Ψηλά Τακούνια Για Πάντα (Α)

Ψηλά Τακούνια Για Πάντα (Β)

Ψηλά Τακούνια Για Πάντα (Γ)

Ψηλά Τακούνια Για Πάντα (Δ)

Και τυχερός και αχόρταγος...

2008-04-07T15:17:00.004+03:00

ΤΟ 1994, στα πρώτα βήματα της ζωής του Διαδικτύου, ο Αμερικανός Κρις Κλαρκ, 43 ετών σήμερα, από την Πολιτεία Μαίρυλαντ, κατοχύρωνε το domain www.pizza.com, το οποίο, έκτοτε, κρατούσε ζωντανό καταβάλλοντας μόλις 20 δολάρια τον χρόνο. Πριν 10 μέρες περίπου πούλησε, σε ιντερνετική δημοπρασία, το «όνομα» αυτό έναντι 2,6 εκατομμυρίων δολαρίων, σε άγνωστο μέχρι στιγμής αγοραστή. Είναι σύμβουλος επιχειρήσεων ο κ. Κλαρκ και ήλπιζε, αγοράζοντας το 1994 το domain pizza.com να προσελκύσει συνεργασία με μεγάλες αλυσίδες πίτσας, κάτι που δεν έγινε. Ελλείψει πελατών, έκλεισε την εταιρεία του, αλλά συνέχισε να πληρώνει το domain. Τον περασμένο Ιανουάριο, όταν έμαθε πως η διεύθυνση www.vodka.com πουλήθηκε έναντι 3 εκατ. δολαρίων, αποφάσισε να βγάλει και αυτός το pizza.com στη δημοπρασία, που, πράγματι, διεξήχθη στις 27 Μαρτίου. Η πρώτη προσφορά που έλαβε ήταν για 100 δολάρια. Μέσα σε μια εβδομάδα έφτασε τα 2,6 εκατομμύρια, οπότε και σταμάτησε. «Θα αλλάξει τη ζωή μου αυτό το πράγμα», δήλωσε στην εφημερίδα «Baltimore Sun». Αλλά είναι και «αχορταγούλης» ο αθεόφοβος, αφού εμφανίζεται ταυτόχρονα και στενοχωρημένος, λέει, που όταν μπορούσε τότε, δεν κατοχύρωσε άλλες πέντε - έξι διευθύνσεις...

* Από το "Αναγνωστικό της τελευταίας σελίδας" του. Χρ. Μιχαηλίδη

* Βγάζω σε δημοπρασία το blog μου, αναμένω προτάσεις... για ν' αλλάξει η ζωή μου!

Ολα για πούλημα

2008-04-05T20:22:00.005+03:00

Ένα γράμμα από τη Ζάκυνθο της κυρίας Ντάνας Σεμιτέκολο στον συντοπίτη της κ. Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, από τη Σαββατιάτικη στήλη του στην Ελευθεροτυπία: «Σάββατο βράδυ Κυριακή πρωί».

Εγώ με τη σειρά μου, θα ήθελα να μου επιτραπεί να το παραδώσω στη Mareld, το αγαπημένο μου Υακινθάκι, κόρη της Ζάκυνθος κι εκείνη, κάπου στο Βορρά της αποδημίας της.
Γράφει λοιπόν:

«Αγαπητέ Στάθη,

Λίγες σκέψεις, με αφορμή το τελευταίο πόστο σας.

Κάποτε, χούντα ήταν ο Στρατός. Είχες ένα μέτωπο να αντιμετωπίσεις. Το γνώριζες. Σήμερα, χούντα είναι η πλειονότητα του πολιτικού κόσμου, η αστυνομία, η τρομοκρατία, η κίτρινη δημοσιογραφία, η καλυμμένη «σοβαρή» δημοσιογραφία, η TV αλλά και ο γείτονας στον τρίτο, ο περιπτεράς, ο γιος σου που απαιτεί να φοράει μόνο φίρμες για να μη νιώθει αποκλεισμένος από το κοινωνικό σύνολο, η κόρη σου με τη λακ στην τσάντα και το μαλλί όρθιο κι εγώ που τους αναφέρω ως παραδείγματα.

Το χειρότερο νομίζω πως είναι ότι νιώθουμε τυχεροί που ζούμε δημοκρατικά. Εχουμε δηλαδή την απατηλή εντύπωση πως ζούμε μέσα στη δημοκρατία. Πως υπάρχει ελευθερία κινήσεων, ελευθερία λόγου και ελεύθερη βούληση. Μια ανασκόπηση των τελευταίων ημερών θα υπενθυμίσει στον καθένα μας ότι έστω μία φορά αυτολογοκρίθηκε, συμβιβάστηκε, δεν αντέδρασε σε κάτι που πραγματικά θεώρησε φασιστικό, ενοχλητικό ή έστω αδιάφορο. Σίγουρα δεν μπορούμε, ως Έλληνες, να συγκρίνουμε το επίπεδο ζωής μας και την όποια ελευθερία μας με τα αντίστοιχα των κατοίκων της Β. Κορέας, για παράδειγμα. Οπότε νιώθουμε και προνομιούχοι που είχαμε την τύχη να γεννηθούμε εδώ, πράγμα που το κατανοώ και το ασπάζομαι. Αν είχα γεννηθεί σε μια κατώτερη κάστα της Ινδίας, δεν θα σας επικοινωνούσα τις απόψεις μου αυτή τη στιγμή. Το θέμα είναι να μην αρκείσαι απλώς σε αυτό το λίγο που έχεις, που συγκριτικά με το χείριστο είναι βέλτιστο. Το θέμα είναι να κατανοείς σε ποια θέση ακριβώς βρίσκεσαι.

Από εκεί και πέρα, κάνεις τις επιλογές σου. Μπορείς να κάνεις την κότα και να συνεχίσεις τη ζωή σου όπως ο περισσότερος κόσμος. Μπορείς να απομονωθείς - όπως εσείς προτείνετε. Μπορείς και να αντιδράσεις. Στην τελευταία περίπτωση, πιστεύω πως η κατάληξη θα είναι σε βάθος χρόνου να νιώσεις βαθιά απογοήτευση και να θεωρήσεις άχρηστα όλα όσα έκανες, όλα όσα προσπάθησες.

Ετσι, κάποιοι από εμάς, κι εγώ μαζί, επιλέγουμε το λίγο απ' όλα. Χαρακτηριστικό κι αυτό της φυλής μας. Λίγο κότες, λίγο «περιθωριακοί», λίγο ακτιβιστές, λίγο οικολόγοι, λίγο μάγκες, λίγο προβληματισμένοι, λίγο αδιάφοροι, λίγο ομαδικοί, λίγο παρτάκηδες, λίγο λογικοί, λίγο άλογοι, λίγο ροκ και λίγο μπαρόκ, λίγο λαϊκοί και λίγο μεγαλοαστοί, λίγο έτσι και λίγο γιουβέτσι. Δεν είναι κακό, απλώς λίγο κουραστικό. Ακόμα όμως και μέσα από αυτή τη διαδικασία, αν πραγματικά γουστάρει κανείς, μπορεί να είναι αληθινός και να διατηρεί την προσωπικότητά του, αυτή την πολύπλευρη, ως σύγχρονος και πολυπράγμων άνθρωπος.

Αυτά, ήθελα να σας πω. Ξέρω ότι γι' άλλη μια φορά φλυάρησα. Συμπαθάτε με, δεν το ελέγχω! Το προτιμώ πάντως από τις ατελείωτες σιωπές της κατάθλιψης. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Η άνοιξη έφτασε, ελπίζω να ανθήσουμε όλοι!

Να 'στε καλά!

Dana

Για την αντιγραφή και την αφιέρωση: Στρ. Δουκ.

ΟΙ ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ *

2008-03-20T19:24:00.004+03:00

Δεν μπορούσα άλλο να κοιμηθώ. Κι ούτε καν είχε χαράξει. Τ’ άστρα τρεμόσβηναν ακόμα στον ουρανό. Απ’ το μπαλκόνι του παραθαλάσσιου διαμερίσματός μου, μόλις και διέκρινα τις μαύρες σκιές από τα χαμόδεντρα που εδώ φυτρώνουν μέσα στη θάλασσα. Έτσι αποφάσισα να πάω να περπατήσω λίγο κάτω στο μόλο, απαλλαγμένος από άσκοπες σκέψεις, μέσα στην ησυχία της σιωπής. Κι όπως έφτανα στην άκρη του ξύλινου μόλου, άξαφνα, δυο θαλασσοπούλια, που ήταν εκεί, φτερούγισαν μ’ ένα πάταγο και ξαμολήθηκαν λίγα μέτρα πιο πέρα μέσα στη ακύμαντη θάλασσα. «Μου ’κοψες το χάζι ρε φίλε» με ξάφνιασε η φωνή του νυχτοφύλακα, «... τα ’βλεπα τόση ώρα να ερωτεύονται και μου τα φόβισες, βρε άνθρωπε!». Δεν ήξερα τι να του απαντήσω για το «παράπτωμά μου». «Κάτσε εδώ δίπλα και μη κουνιέσαι, κάτσε να χαζέψεις να δεις τι ομορφιά». Πράγματι, τα δυο γλαρόπουλα είχαν αρχίσει πάλι τους εξαίσιους χαριεντισμούς τους, τις ερωτοτροπίες τους, να πηδάνε, να τιτιβίζουν, να χαϊδεύονται με τσιμπιές, να πλατσουρίζουν στο νερό, να βουτάνε τα κεφάλια τους σαν να ’θελαν, θαρρείς, να δροσιστούν από τη φλόγα του έρωτά τους. Κάθισα δίπλα στον νυχτοφύλακα κι έμεινα ν’ απολαμβάνω εκστασιασμένος από τις θεσπέσιες κινήσεις αυτών των πουλιών που ξημερώματα τους ήλθε να δείξουν, το ένα στο άλλο, δεν ξέρω αν την αγάπη ή τη φιλία τους. Δεν θα μπορούσα να προσδιορίσω ποιο από τα δυο συναισθήματα επικρατούσε αυτή τη στιγμή. Μείναμε αμίλητοι και οι δυο μας, μέχρι που του ήλθε να κάνει ένα τσιγάρο. Με το που έσυρε το σπίρτο κι άναψε η φλόγα δυο μικρά αφρόψαρα, πολύ κοντά στα ερωτιάρικα πουλιά, πήδηξαν κι εξαφανίστηκαν πάλι, αφήνοντας μόνο κύκλους χαραγμένους πάνω στο νερό που φώτιζε αμυδρά, η λάμπα του μόλου. Μάλλον θα έπαιζαν κι αυτά. Σημασία όμως δεν έδωσαν τα δυο πουλιά στις δυο πιθανές «ψαρομπουκιές» που θάρρεψαν και χοροπήδαγαν δίπλα τους. «Τι σου είναι η αγάπη ε,» μου αποκρίνεται ξεφυσώντας τον καπνό του τσιγάρου του ο φίλος, «...σε άλλη περίπτωση θα ήταν ήδη στο λαρύγγι τους, κι αυτά κοίτα, ακόμα κάνουν νάζια». Μείναμε αρκετή ώρα βλέποντας και μαζί χαζεύοντας τα γλαρόπουλα με τις αγάπες τους και τ’ αφρόψαρα να παίζουν άφοβα πια, δίπλα τους.
Είναι γλυκιά τούτη η ώρα που αποξεχνιέσαι στην έκσταση.
Ήταν πράγματι σκηνές ανεπανάληπτης ομορφιάς που σου γαληνεύουν την ψυχή και πλημμυρίζουν με αγαλλίαση την καρδιά σου.
Έτσι, ύστερα απ’ αυτό το συναπάντημα, έστω και μες το χάραμα, ανακάλυψα πως είναι ωραίο, όποτε μπορείς, να ψάχνεις για τέτοιες στιγμές απόδρασης από την καθημερινή ζούγκλα της ζωής. Έχοντας τη δυνατότητα να τις απολαμβάνεις παρέα με τη φύση. Κι αυτή, κάθε στιγμή αναπτύσσοντας αρμονικά τις εικόνες της να σου προσφέρει και συνάμα να σε ανταμείβει με τέτοια «καμώματα» ώστε να μετατρέπει τους «κομπάρσους» της, σε «μικρούς ήρωες της καθημερινότητάς μας», για να κάνει ακόμα κι αυτά τα ξημερώματά μας... πιο όμορφα!

Στρ. Δουκ.

* Μια μικρή, αληθινή ιστορία από τα χρόνια της ξενιτιάς μου, στη Βενεζουέλα...

Ο Τάσος Μπουλμέτης στο AL ANDAR

2008-02-27T11:48:00.003+03:00

Το AL ANDAR έχει τη χαρά να σας προσκαλέσει
σε μια ανοιχτή συζήτηση
γύρω από την Τέχνη, τον Πολιτισμό και την Γεύση
με τον δημιουργό της «Πολίτικης Κουζίνας»

Τάσο Μπουλμέτη
Την Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008

στις 19.30

στο AL ANDAR
Ο Τάσος Μπουλμέτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1957 και ήρθε στην Ελλάδα το 1964. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σκηνοθεσία και παραγωγή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, (UCLA) με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Εργάστηκε ακαδημαϊκά σαν βοηθός καθηγητού στο ίδιο Πανεπιστήμιο και μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε σαν ελεύθερος σκηνοθέτης-παραγωγός σε τηλεοπτικές εκπομπές στα κρατικά κανάλια.
Είναι συμπαραγωγός σεναριογράφος και σκηνοθέτης της μεγάλου μήκους ταινίας "ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ ΟΝΕΙΡΩΝ" η οποία απέσπασε συνολικά 8 βραβεία στην Ελλάδα και το Χρυσό βραβείο ταινιών του Φανταστικού Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ του Χιούστον. Από το 1988 σκηνοθετεί διαφημιστικές ταινίες για την Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει ειδίκευση στα ειδικά εφέ και σύνθεση και επεξεργασία στην ηλεκτρονική και τρισδιάστατη εικόνα. H "ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ" είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του.

Λογοτεχνία και μουσική x 10

2008-02-25T21:27:00.006+03:00

Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου διαβάζει Παπαδιαμάντη με τη συνοδεία της μουσικής του Δημήτρη Κοντογιάννη

Η επιτυχημένη συνάντηση της Μουσικής με τη Λογοτεχνία, το αναλόγιο λόγου και μουσικής που διαμορφώθηκε πριν από δέκα χρόνια με τη συνεργασία της Ορχήστρας των Χρωμάτων και του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη, συνεχίζεται με τον ίδιο ενθουσιασμό. Φέτος προκειμένου να τιμήσουν τη δεκαετή συνεργασία τους η Ορχήστρα των Χρωμάτων και το Ιδρυμα Μελίνα Μερκούρη προτείνουν Δέκα Δευτέρες Γιορτής.
Με υλικό από τις 43 πρωτότυπες μουσικές που γράφτηκαν όλα αυτά τα χρόνια για να υπηρετήσουν κείμενα της ελληνικής και της διεθνούς πεζογραφίας αλλά και νέες μελοποιήσεις ποιημάτων. Διάλεξαν, λοιπόν, να παρουσιάσουν στο Ιδρυμα Μελίνα Μερκούρη (Πολυγνώτου 9-11, Πλάκα) δέκα προγράμματα με πρωτότυπη μουσική σύνθεση, που -με την επιμέλεια της Ιουλίτας Ηλιοπούλου- αποτύπωσαν τη βαθιά σχέση λόγου και μουσικής και αγαπήθηκαν ιδιαιτέρως από το κοινό.Η πρώτη Δευτέρα Γιορτής είναι η σημερινή, όταν στις 8.30 θα παρουσιαστεί η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Δημήτρη Κοντογιάννη για τη «Νοσταλγό» του Παπαδιαμάντη με τη μαγική ιστορία της Λαλιώς, την ιστορία των πόθων της. «Προσπάθησα περισσότερο να ακούσω τη μουσική του έργου, παρά να γράψω δική μου σύγχρονη μουσική», λέει ο συνθέτης. Στην αποψινή γιορτή συμμετέχουν οι Αναστασία Εδεν (τραγούδι) Διονύσης Μαλούχος (πιάνο), Βαγγέλης Νίνα (βιολοντσέλο), Δημήτρης Κοντογιάννης (κιθάρα) και Ιουλίτα Ηλιοπούλου (αφήγηση).Στις επόμενες Δευτέρες Γιορτής θα παρουσιαστούν έργα των δημιουργών: Αχιλλέα Κυριακίδη, Φίλιππου Τσαλαχούρη, Χαράλαμπου Γωγιού, Μιχάλη Κοπιδάκη, Αλέξανδρου Μούζα, Στάθη Γυφτάκη Αλέξη Πανσέληνου, Χρήστου Ζερμίνου, Σώτης Τριανταφύλλου, Νίκου Πλατύρραχου, Μένη Κουμανταρέα, Πέτρου Περάκη, Νίκου Καββαδία, Μπάμπη Κανά, Νίκου Θέμελη και Γιώργου Κουρουπού.Ο φετινός κύκλος θα ολοκληρωθεί με την παραγωγή μιας σειράς cd που θα αποτυπώσουν μια επιλογή από αυτά τα προγράμματα.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 25/02/2008

ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ, ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

2008-02-20T16:38:00.017+03:00

16 μήνες από την τελευταία δημόσια εμφάνισή του, ο Κάστρο επισήμανε προχθές αργά το βράδυ ότι «αποτελεί στοιχειώδες καθήκον του να μη διατηρεί θέσεις και να μην εμποδίζει τον δρόμο σε νεότερους ανθρώπους». Ο 81χρονος ηγέτης, πρόσθεσε ότι «καθήκον του είναι να συμβάλει με την εμπειρία του και τις ιδέες του, η αξία των οποίων προέρχεται από τις σπάνιες στιγμές τις οποίες έζησε».
Με τις δηλώσεις του ο Κάστρο, αφήνει να εννοηθεί ότι δεν πρόκειται να επανέλθει στην εξουσία της Κούβας και ότι θα διατηρήσει μόνο τον ρόλο του ανεπίσημου συμβούλου της κυβέρνησης, Ο Κουβανός ηγέτης που είναι πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους, πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών και γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος αναμένεται να ολοκληρώσει τη διαδικασία αποχώρησής του από την πολιτική τον Μάρτιο, όταν η Βουλή εγκρίνει τα νέα μέλη του Συμβουλίου του Κράτους. «Υποσχέθηκα να μείνω μαζί σας, αν το θέλετε, για όσο αισθάνομαι χρήσιμος, κι αν αυτό δεν αποφασιστεί νωρίτερα από τη φύση, ούτε ένα λεπτό λιγότερο», γράφει ο Κουβανός ηγέτης, που πάντως παραμένει υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές της 20ής Ιανουαρίου.
Ηταν η πρώτη φορά που ο Κουβανός ηγέτης ανακοίνωσε τις προθέσεις του για το μέλλον μετά την άτυπη μεταβίβαση της εξουσίας στον αδελφό του, Ραούλ Κάστρο, τον Ιούλιο του 2006. Ο ασκών χρέη προέδρου, Ραούλ, είναι μεν ανοικτός στον διάλογο για το μέλλον της χώρας και την πορεία της οικονομίας της και έχει υποσχεθεί «διαρθρωτικές αλλαγές» στην αγροτική οικονομία, σε πολιτικό επίπεδο όμως δεν αναμένονται ριζικές αλλαγές. 7/10 Κουβανούς έχουν γεννηθεί στη διάρκεια της εξουσίας του Φιντέλ, δεν έχουν γνωρίσει άλλον ηγέτη και αντιμετωπίζουν με έντονο σκεπτικισμό το ενδεχόμενο μεγάλων πολιτικών αλλαγών.

Ο στενός του φίλος, νομπελίστας Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, είπε γι' αυτόν: «Αφήνει ανεξίτηλη την πατημασιά του στη μικρή αλλά περήφανη χώρα του. Είμαι σίγουρος πως θα αφοσιωθεί τώρα στο γράψιμο, που είναι η μεγάλη του αγάπη, και στη μαγειρική, που είναι η λατρεμένη του αμαρτία».

Με τον αδελφό του Ραούλ

Fidel Castro se marcha a los 81 años. Abandona en vida y por decisión propia el ejercicio formal del poder, lo que no significa que su influencia política vaya a desaparecer. Ha sido su frágil estado de salud, que le ha impedido aparecer en público en los últimos 19 meses, lo que le ha llevado a anunciar lo que muchos cubanos creían imposible, la renuncia a la presidencia de los Consejos de Estado y de Ministros y también al grado simbólico de comandante en jefe.

Σημάδια κατάπτωσης...

Το αντίο στην προεδρία που είπε, γραπτώς, εδώ: Página de 'Granma' con el mensaje de Fidel Castro * (Η σελίδα της "GRANMA" )

Μια Αφροδίτη της οδύνης...

2008-02-13T12:59:00.004+03:00

Το παρακάτω κείμενο του αγαπητού Γιάννη Τριάντη, μου θυμίζει ένα άλλο δικό του και πάλι, που ήταν θέμα μιας παλιότερης ανάρτησής μου:
Η Αλφοσίνα των κυμάτων...». Τούτο είναι η Αφροδίτη της οδύνης...

«...Ένα μωρό γεννήθηκε προχθές στις αμμουδιές του Ομήρου, χάλκινο, όμορφο σαν τη μάνα του, που την έφερε το κύμα απ' τις εσχατιές της Σομαλίας στα προσφυγικά της Μυτιλήνης... Στα δεκαοχτώ της η Τζασμίν -να την ελέμε γιασεμί, ίασμο στη γλώσσα εκείνων των παλιών-, άνθος που βλάστησε στην έρημο η Τζασμίν, πήρε των ομματιών της μ' άλλους δέκα, έφτασε στη Λιβύη κι ύστερα μ' ένα σαπιοκάραβο βγήκε στην Τουρκία, αντίκρυ από την Κύπρο, όπου κάποτε αναδύθηκε η Αφροδίτη, αλλά είναι μικρή η Τζασμίν, δεν είχε ακούσει για τον μύθο, ώσπου της έμελλε να αναδυθεί και η ίδια μέσα απ' τη θάλασσα, μια Αφροδίτη της οδύνης, όταν βυθίστηκε η βάρκα και βρέθηκε ετοιμόγεννη στα χέρια των αγνώστων που ξέρουν από προσφυγιά και βάσανα... Δίπλα της το μωρό και οι δυο της αδερφές - στα 17 η μία, στα 12 η άλλη. Τρεις γυναίκες κι ένας άντρας, το μωρό, που έζησε τρικυμίες και θαύματα προτού να γεννηθεί, ένας Οδυσσέας χωρίς πατρίδα, άπορο κι ανέστιο στην κουπαστή της τύχης... Το τι συζήτησαν οι μοίρες δεν έγινε γνωστό. Είναι νωρίς για να διαβάσουν τις γραμμές στο χέρι του οι γύφτισσες που ξέρουν τα μελλούμενα. Όμως δε χρειάζεται. Τη μοίρα του την ξέρει το μωρό -να το πούμε Οδυσσέα;-, μοίρα της μάνας του, μοίρα των ξεχασμένων, που ψάχνουν τόπο να σταθούν και γης για να στεριώσουν».

Η είδηση από την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ:

Ένα υγιέστατο αγοράκι έφερε χθες τα ξημερώματα στον κόσμο μια 18χρονη Σομαλή στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης. Η νεαρή γυναίκα παρά το γεγονός ότι διένυε τις τελευταίες ημέρες της εγκυμοσύνης της, ταξίδευε μέσα σε μια φουσκωτή βάρκα για τουλάχιστον επτά ώρες, με άλλα 13 άτομα από τα τουρκικά παράλια με προορισμό τη Λέσβο. Ετοιμόγεννη λίγα μέτρα πριν τις ακτές του νησιού κατέληξε μέσα στη θάλασσα, αφού οι ομοεθνείς της κατέστρεψαν τη βάρκα από το φόβο να εντοπιστούν από λιμενικούς και να επαναπροωθηθούν στα τουρκικά παράλια. Βρεγμένη, νηστική και με πόνους στην κοιλιά μεταφέρθηκε αρχικά στο κέντρο υποδοχής προσφύγων όπου μόλις όμως διαπιστώθηκε η κατάστασή της, έγινε μεταφορά της στο Νοσοκομείο το μεσημέρι της Δευτέρας, ενώ λίγες ώρες αργότερα γέννησε με φυσιολογικό τοκετό.

Οι Δελφοί δείχνουν τον δρόμο

2008-02-11T19:47:00.000+03:00

Ξαφνιάστηκε ο δήμαρχος Δελφών Πάνος Καλτσής, ένα πρωινό μέσα στις γιορτές, όταν βρήκε το γραφείο του κατειλημμένο από τηλεοπτικά συνεργεία. Ολα σχεδόν τα εθνικής εμβέλειας ιδιωτικά κανάλια παρόντα -έτσι, όπως εφορμούν προσυνεννοημένα.

Εκανε πως δεν κατάλαβε σε τι όφειλε την απροσδόκητη τιμή: «Βρε, βρε, σαν τα χιόνια! Με εκπλήσσει η ευαισθησία σας και σας συγχαίρω. Ηρθατε, προφανώς, για τα πρωτοποριακά μέτρα πυροπροστασίας που παίρνουμε, για να μην κλάψουμε και τους Δελφούς, όπως την Ολυμπία. Ετσι δεν είναι;».

Μούγγα. Δημοσιογράφοι και εικονολήπτες τον κοίταζαν αμήχανοι, σαν χάννοι...

«Δεν ήρθατε γι' αυτό; Κρίμα, γιατί θέλουμε τη βοήθειά σας. Μήπως, τότε, θυμηθήκατε ένα πάγιο αίτημά μας για την ενοποίηση του αρχαιολογικού χώρου;».

Ο θρασύτερος έσπασε τη σιγή:

«Τι είν' αυτά, που μας λέτε, κ. δήμαρχε; Το μεγάλο θέμα των ημερών μάς έφερε εδώ: στους Δελφούς μεγάλωσε η Εύη Τσέκου και θέλουμε να μας μιλήσετε γι' αυτήν και την οικογένειά της...».

«Ετσι, ε; Καρφάκι δεν σας καίγεται αν και πώς θα καταφέρουμε να προστατεύσουμε τον ιερό χώρο των Δελφών από τις όλο και πιο πιθανές πια και απειλητικές πυρκαγιές. Η "Ζαχοπουλειάδα" είναι για σας και τα αφεντικά σας το μεγάλο θέμα. Και θέλετε από μένα να συνεισφέρω στην άθλια διαπόμπευση δύο ανθρώπων, που ο ένας χαροπαλεύει στο νοσοκομείο και ο άλλος έκανε Χριστούγεννα στη φυλακή... Οχι, λοιπόν. Πηγαίνετε έξω, σας παρακαλώ. Και να πείτε σ' αυτούς που σας έστειλαν ότι το γραφείο του δημάρχου Δελφών είναι ανοιχτό και φιλόξενο σε μια τηλεόραση που προβάλλει τα πραγματικά μεγάλα προβλήματα του τόπου...».

Κοντοστάθηκε στην έξοδο μια κοπελίτσα δημοσιογράφος και ψιθύρισε στον δήμαρχο: «Καλό το μάθημα. Το χρειαζόμαστε. Σας ευχαριστώ».

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σημ. Αυτό το πνεύμα, δυστυχώς, επικρατεί... Άλλα είναι τα ενδιαφέροντα...

Ο δήμαρχος Δελφών εδώ και δυο μήνες, μάταια, περιμένει απάντηση από τον Υπουργό Πολιτισμού για το θέμα.

Έτσι το "λύκνο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς" όπως είναι ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών, είναι θύμα της κυβερνιτικής αδιαφορίας...

Στρ. Δουκ.

Διερευνήσεις της αθωότητας

2008-02-08T20:39:00.000+03:00

Όταν διάβασα το κείμενο τούτο του φίλου Σπύρου Δαρσινού (το παραθέτω πιο κάτω) το βρήκα καταπληκτικό κι αμέσως το χαρακτήρισα: Παραβολή! Και νομίζω πως δεν έχω άδικο γιατί πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η απλή και συγχρόνως λογοτεχνική αφήγηση που μας χάρισε ο καλός μας φίλος, με τον τρόπο του, ώστε να αφήνει ένα δίδαγμα που επιτρέπει να γίνεται πιο αισθητό στον αναγνώστη.

Τάδε έφη:

Όταν ήμουν 8 – 9 χρονών, ήξερα τι είναι η αλήθεια αλλά δεν καταλάβαινα τι είναι η υπερβολή. Άκουγα που λέγανε: «ο ολόχρυσος ήλιος», «... το μπόι του Κώστα φτάνει ως το ταβάνι», «ό,τι πιάνει ο Θανάσης γίνεται χρυσός...», «στάζει μέλι από τα χείλη του Θύμιου...».
Κι εγώ, μόλις έβλεπα τον Θύμιο, κοίταζα τα χείλη του να δω το μέλι. Άπλωνα τα χέρια μου στον ήλιο να πιάσω χρυσό. Κοίταζα τα χέρια του Θανάση που έπιανε το ξυνιάρι κι αντί να γίνει χρυσός το ξυνιάρι, έβλεπα μόνο καρούλες στα χέρια του. Κι όταν είδα τον Κωσταντή που δεν έφτανε στο ταβάνι, είπα με θυμό: «ψεύτες είναι όλοι οι μεγάλοι...».
Είχα νευριάσει και μπερδευτεί τόσο πολύ, σας λέω, που στο τέλος δεν ήξερα τι να πιστέψω;
Εκεί απάνω όρμαγα στον παππού μου: «δεν μου λες παππού», του έλεγα με θυμό, «γιατί λένε ότι ο Κωσταντής φτάνει μέχρι το ταβάνι; Εγώ τον είδα και δεν φτάνει...». Κι εκείνος, πολλές φορές, με απέφευγε, γιατί τον ζάλιζα όλη την ώρα με τις ερωτήσεις μου. «Άσε με, βρε παιδί μου», μου ’λεγε, «μου ’χεις βγάλει την ψυχή με τις ερωτήσεις. Υπερβολές λένε οι άνθρωποι!». Έτσι μου ’λεγε κι εγώ κοίταζα τα χέρια μου να δω την ψυχή του παππού μου, κι ως που να σηκώσω τα μάτια μου είχε φτάσει πέρα-κείθε.
Εγώ του ’πεφτα από πίσω και μόλις τον έφτανα τον ρώταγα με επιμονή: «πες μου παππού, τι είναι υπερβολή;». «Μπορώ να μη σου πω; Άμα δεν σου πω δεν θα μ’ αφήσεις ήσυχο», μου έλεγε με κρυφό χαμόγελο – κατά βάθος του άρεσε η επιμονή μου και ο μικρομεγάλος τσαμπουκάς μου. «Άντε λοιπόν παππού, πες μου;», του ’λεγα και τον κοίταζα στα μάτια... «Θα σου πω ό,τι ξέρω, αλλά μην παίρνεις και τοις μετρητοίς ό,τι σου λέω, αγράμματος άνθρωπος είμαι...». «Πες μου συ παππού κι εγώ θα καταλάβω» (του ’κανα και τον κριτή από πάνω)...
«Πρώτα πρώτα, απ’ ό,τι ξέρω εγώ, υπάρχουν δυο ειδών υπερβολές: η χρήσιμη και η περιττή. Περιττή είναι αυτή που ενώ δεν έχεις τις βάσεις της σε ολόκληρη την αλήθεια περνάει πολύ πιο ψηλά από το μπόι της αλήθειας και την επισκιάζει. Και ωφέλιμη είναι αυτή που βγαίνει μέσα από όλη την αλήθεια και φτάνει λίγο παραπάνω για να σε κάνει να κοιτάζεις την αλήθεια πλάι στην υπερβολή».
«Για μένα παππού», του έλεγα μετά από λίγη σκέψη, «και η περιττή υπερβολή δεν είναι και τόσο κακή, έχει μέσα της αλήθεια». «Ναι παιδί μου, δεν είναι κακή, όταν όμως υπερμεγαλοποιείς την υπερβολή αδικείς την ίδια την αλήθεια που είναι μέσα της».

Αυτά μου ’λεγε ο παππούς κι έπαιρνε γρήγορα δρόμο, μη τυχόν και του κάνω κι άλλες ερωτήσεις...

Στρ. Δουκ.

Σιωπηρή διαμαρτυρία

2008-02-06T15:33:00.000+03:00

Στο δρόμο για τον πολιτισμό

«Οταν ο πολιτισμός γίνεται εμπόρευμα, η διαπλοκή γίνεται κανόνας». Με το σύνθημα αυτό γραμμένο σε πανό, πορεύθηκαν σιωπηρά χθες το μεσημέρι προς το υπουργείο Πολιτισμού πνευματικοί άνθρωποι και καλλιτέχνες από όλους τους κλάδους (θέατρο, μουσική, κινηματογράφο, εικαστικά, ποίηση και πεζογραφία).

Ηταν μια εντυπωσιακή συγκέντρωση προσωπικοτήτων που σπάνια μπορεί να δει κανείς στο δρόμο, σε διαδήλωση. Πήγαν να διαμαρτυρηθούν για τη ζοφερή ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί στο πανελλήνιο για τον πολιτισμό εξαιτίας του σκανδάλου Ζαχόπουλου. Ανάμεσά τους ήταν οι: Αλκη Ζέη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Μάνος Ελευθερίου, Δημήτρης Καταλειφός, Εύα Κοταμανίδου, Αντώνης Αντύπας, Ελένη Καραΐνδρου, Γιώργος Βότσης, Ρέα Γαλανάκη, Θανάσης Παπαγεωργίου, Θοδωρής Γκόνης, Μάρω Δούκα, Μαριέττα Ριάλδη, Νότης Μαυρουδής, Τάκης Θεοδωρόπουλος, Μπέττυ Αρβανίτη, Ανέστης Βλάχος, Μανώλης Φάμελλος, Πάνος Σκουρολιάκος, Ιωάννα Καρυστιάνη, Δημήτρης Τσακνής, Στέλιος Μάινας, Αθηνά Παπαδάκη, Ρήγας Αξελός, Χριστόφορος Λιοντάκης, Κίττυ Αρσένη, Νίκος Τουλιάτος κ.ά.

Ξεκίνησαν από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου είχαν προηγουμένως συγκεντρωθεί, με επικεφαλής τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Περικλή Κοροβέση, Τάσο Κουράκη, Ν. Τσούκαλη και Αννα Φιλίνη, οι οποίοι είχαν αναλάβει και την πρωτοβουλία της πολιτισμένης αυτής διαμαρτυρίας. Οταν έφτασαν έξω από το υπουργείο, τους περίμεναν παρατεταγμένοι με πλήρη εξάρτυση (κράνη, ασπίδες, κλομπ) άνδρες των ΜΑΤ. Η Μαριέττα Ριάλδη απευθυνόμενη στον επικεφαλής αξιωματικό είπε: «Μήπως έπρεπε να μας υποδεχθεί ο υπουργός αντί για τα ΜΑΤ;».
.

Η αλήθεια είναι πως ο Μιχάλης Λιάπης τούς περίμενε και δέχθηκε αμέσως αντιπροσωπεία τους. Ακουσε την απαίτησή τους για περισσότερη διαφάνεια στις επιχορηγήσεις και στη διαχείριση των κονδυλίων για τον πολιτισμό και συμμερίστηκε την απογοήτευσή τους για τη ζοφερή εικόνα που έχει διαμορφωθεί στον κόσμο για τον πολιτισμό.
Μετά τη συνάντησή τους ο υπουργός Πολιτισμού αποκάλεσε τους διαμαρτυρόμενους καλλιτέχνες «φυσικούς συμμάχους του υπουργείου Πολιτισμού». «Ακούμε με πολύ ενδιαφέρον τις ιδέες και τις απόψεις τους», είπε. «Ο διάλογος μεταξύ μας είναι συνεχής και γόνιμος».

Τους διαβεβαίωσε ότι μέλημά του είναι η διαφάνεια και γι' αυτόν το σκοπό επεξεργάζεται αυτόν τον καιρό με τους συνεργάτες του ένα νέο σχέδιο για τη διαχείριση των οικονομικών. Εκλεισε λέγοντας πως «από αυτή την κρίση θα βγούμε τελικά ενισχυμένοι».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/02/2008

Enrique Pérez*

2008-01-28T17:01:00.000+03:00

«H τέχνη και η ηθική είναι... ένα. Η ουσία τους είναι η ίδια. Η ουσία και των δύο είναι η αγάπη. Αγάπη είναι η αντιληπτικότητα των ατόμων. Αγάπη είναι η εξαιρετικά δύσκολη συνειδητοποίηση ότι κάποιος άλλος, εκτός από τον εαυτό μας, είναι πραγματικός. Η αγάπη, επομένως και η τέχνη και η ηθική, είναι η ανακάλυψη της πραγματικότητας.Σαστίζουμε -και μέσα από το σάστισμά μας συνειδητοποιούμε το υπερ-έλλογο πεπρωμένο μας- όχι μπροστά στο άμορφο της φύσης, όπως φαντάστηκε ο Καντ, αλλά μπροστά στην άφατη ιδιαιτερότητά της... και το πιο ιδιαίτερο και εξατομικευμένο φυσικό πράγμα είναι ο ανθρώπινος νους».

Iris Murdoch

«Στον ίσκιο της υπομονής στέκει βουβή λαχτάρα,
Η δίψα που έχω να μου πεις της αγωνίας το λόγο».

Μ. Τσιάμης

«Ο ταχυδρόμος, σέρνοντας στα βήματά του την ελπίδα μου,
μού ‘φερε και σήμερα ένα φάκελο με τη σιωπή σου».

Κ. Δημουλά

Από ένα χαμένο όνειρο εμείς έπρεπε να φτιάξουμε
έναν δρόμο για να συναντηθούμε...

Τ. Λειβαδίτης

Αχ! ο έρωτας

που έφυγε και δεν γύρισε!

Φέρνει πορτοκαλανθούς, φέρνει ελιές

Ανδαλουσία! Στις θάλασσές σου.

Αχ! ο έρωτας

που έφυγε με τον αέρα!

Φ.Γ.Λόρκα
(μετφρ. Γητεύτρια)

* Ο Enrique Pérez είναι ένας Ισπανός ζωγράφος γεννημένος στη Γρανάδα, έχει βραβευθεί αρκετές φορές για το έργο του. Εδώ σας παρουσιάζω ένα δείγμα της εξαιρετικής δουλειάς και τα συνοδεύω με ποιητικούς στίχους.
Εδώ: STRESS-EUPHORIA μπορείτε να απολαύσετε αρκετά από τα έργα του.
* Enrique Pérez es un pintor español natural de Granada, ganador de varios premios. Aquí les presento solo unas pocas obras que representan su especial estilo. Acompañándolas con unas estrofas de poemas
En STRESS-EUPHORIA pueden tener una variedad más amplia de su obra.

Το Κοχύλι

Στη Μαρινέττα της θάλασσας...

2008-01-23T20:00:00.000+03:00

Είναι, της μάνας σου της θάλασσας, η φωνή.

Άλλοτε ψίθυροι...

Και άλλοτε... φωνές! Είναι γιατί θυμώνει, αγριεύει...

Κι εσύ να κάθεσαι στη ρίζα του,
είναι σα να σε βλέπω
και να σ' ακούω
να αραδιάζεις ένα σωρό σοφίες
από αυτές που εσύ συνηθίζεις...
να λες στον Enrique, στη Julia, στον Νιcolas
στην Iris, στη Μάγδα... και σε
μένα!
.

Έτσι έμαθε τ’ όνομά σου η θάλασσα,

καλή μου φίλη, Μαρινέττα.

Οποιαδήποτε ομοιότητα...

2008-01-19T22:09:00.000+03:00

Ολίγων, μόλις, ημερών, ίσως και ωρών,

το νεογέννητο βρέφος της φωτογραφίας,

που εστάλη στη στήλη από φίλο αναγνώστη.

Το υγιέστατο αγοράκι -στο οποίο ευχόμαστε

«όλα τα καλά του κόσμου»-

«τρέλανε» τόσο πολύ τις νοσοκόμες

στο μαιευτήριο όπου γεννήθηκε,

με τη φοβερή ομοιότητά του με κάποιον γνωστό μας πολιτικό

που, μόλις το είδαν,

αυθόρμητα και εν χορώ άρχισαν να φωνάζουν

«Να τος, να τος ο πρωθυπουργός!».

Από τη στήλη: ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ

Του Χρήστου Μιχαήλίδη

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"

Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου

2008-01-17T21:44:00.000+03:00

...ο θάνατος περιοδεύει τον κόσμο με τη μάσκα ενός στρατηγού...

...τα μάτια μας θα ζήσουνε και πέρα απο το θάνατό μας

για να κλαίνε

φυσάει.

Tα μέγαρα ρίχνουν έναν ίσκιο βαρύ που σπάει τη ραχοκοκκαλιά μας

τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι

τα παράθυρα είναι τυφλά

φυσάει.

...φυσάει μές απ' τα τρύπια βρακιά των ανέργων

φυσάει

φυσάει μέσα στην οργισμένη καρδιά του λαού.

O άνεμος μπερδεύει τους δρόμους τις χρονολογίες τα πρόσωπα

παρασέρνει τη σκόνη απ' τα πεδία των μαχών

αυτή η σκόνη θάβει σιγά-σιγά την Eυρώπη...

...τα χέρια τους είναι έτοιμα να σώσουνε τον κόσμο

είς τους αιώνας των αιώνων.

...ερχόμαστε

παραμερίστε

κατεβαίνουμε σαν μια χιονοστιβάδα που όσο κατηφορίζει μεγαλώνει.

Τάσος Λειβαδίτης (1953)

La obra es de Enrique Perez

Cortesia de Yakinmar

«Μα την πίστη μου, είναι αθάνατοι!» *

2008-01-15T17:02:00.000+03:00

* Μέσα στην αχαλίνωτη φάση νοσηρότητας που έχει περιέλθει η κοινωνία μας, υπάρχουν και τέτοια κείμενα όπως τούτο το παρακάτω του κ. Χρήστου Μιχαηλίδη, που μας κάνουν να ελπίζουμε... Το άκουσα χτες στην πρώτη του εκπομπή στο Τρίτο και σήμερα το διάβασα στη στήλη του ΠΡΟΣΩΠΑ και ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.

ΥΠΗΡΧΕ παλιά μια εκπομπή στο ραδιόφωνο του BBC, που λεγότανε «My word», «Η λέξη μου». Οι Άγγλοι χρησιμοποιούν τη φράση και ως επιφώνημα που λέει «Μα τον Θεό» ή «μα την πίστη μου». Στη συγκεκριμένη εκπομπή ίσχυαν και οι δύο ερμηνείες. Είχε διάρκεια μόλις 30 λεπτών και ήταν ένα υπέροχο παιχνίδι με τις λέξεις, τα νοήματα και τις εικόνες που αυτές, οι λέξεις, πάντα γεννούν.

ΥΠΗΡΧΕ ένα πάνελ με 4 καλεσμένους, πάντοτε οι ίδιοι, και έναν συντονιστή. Έπρεπε να βρουν, φέρ' ειπείν, σε ποιο βιβλίο συναντά κανείς μια πολύ παράξενη λέξη, ποιος ποιητής έγραψε έναν προσεκτικά επιλεγμένο (για το γλωσσικό του ιδίωμα) στίχο, μία παράγραφος από ποιον συγγραφέα μπορεί να γράφτηκε κ.λπ.

Η ΕΝΤΙΘ ΠΕΡΛΜΑΝ, Αμερικανίδα διηγηματογράφος, είναι εδώ και πολλά χρόνια φανατική ακροάτρια της εκπομπής, που αναμεταδίδεται κάθε βράδυ στις 10.30 από τον σταθμό WBUR στην πόλη του Μπρούκλαϊν, όπου ζει στην Αμερική. «Στις 10 και 29 ακριβώς, βγάζω τα γυαλιά μου, τα ακουμπάω στο κομοδίνο, σβήνω το φως και κάθομαι στο κρεβάτι μου όπου, με το φως μόνο από τη σελήνη, πίνω κάθε βράδυ ένα ποτήρι σέρι στην υγεία των 4 παικτών του παιχνιδιού και του ενός που τους θέτει τις ερωτήσεις», γράφει σε ένα εξαιρετικό άρθρο της, που ξετρυπώσαμε πρόσφατα στην εφημερίδα «Boston Globe».

ΜΕ ΓΟΗΤΕΥΕΙ, γράφει η Πέρλμαν, ότι πράγματα που κάποτε είχαν αληθινή σημασία, όπως το να είναι κάποιος εξοικειωμένος με επιγράμματα, να έχει ρητορικές ικανότητες, να μπορεί να εμπλουτίζει συνεχώς το λεξιλόγιό του κ.λπ., ακόμα φαίνεται να έχουν την αξία τους. Χαιρόταν που, στον γρήγορο και «ηλεκτροποιημένο» κόσμο μας, οι λέξεις είχαν ακόμα τη ζωή τους.

ΑΓΑΠΗΣΕ βαθιά τους παίκτες της εκπομπής. Γίνανε δικοί της άνθρωποι, ο Φρανκ Μιούιρ, ο Ντένις Νόρντεν, η Ντίλις Πάουελ και η Ανν Σκοτ Τζέιμς. Εκείνη σπάνια έβρισκε τις απαντήσεις στο παιχνίδι, αλλά χαιρόταν που αυτή η τρελή παρέα «των εκκεντρικών Βρετανών λεξιλάγνων», όπως τους έλεγε, εμπλούτιζε τον εσωτερικό της κόσμο με ομορφιά ανείπωτη.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ, ΟΜΩΣ, θλίψη σκέπασε την Εντιθ Πέρλμαν, καθώς διάβασε στην εφημερίδα της, στη Βοστώνη, μια νεκρολογία της Ντίλις Πάουελ. Όμως, το βράδυ, που άνοιξε φοβισμένα το ραδιόφωνό της, να ακούσει την αγαπημένη της εκπομπή, με έκπληξη διαπίστωσε ότι η Ντίλις ήταν κανονικά στη θέση της και μάλιστα με πολύ κέφι απαριθμούσε λέξεις της βρετανικής κηπουρικής, που έχουν τις ρίζες τους στην ελληνική γλώσσα. Τότε, για πρώτη φορά, η κυρία Πέρλμαν κατάλαβε ότι η εκπομπή που άκουγε κάθε βράδυ δεν ήταν ζωντανή - πώς άλλωστε θα μπορούσε να ήταν, με επιβεβαιωμένα νεκρή την Ντίλις Πάουελ;

ΜΕΤΑ από λίγους μήνες, καλοκαιράκι ήτανε, βρέθηκε στο Λονδίνο για μια σειρά διαλέξεων. Ρώτησε έναν Άγγλο φίλο της για το πρόγραμμα εκείνο, το «My word», και εκείνος, έκπληκτος, της εξήγησε ότι ήταν πολύ δημοφιλές στη δεκαετία του '70 και ότι οι πρωταγωνιστές του έχουν κυριολεκτικά εξαφανιστεί από τη λογοτεχνική σκηνή της χώρας -δεν ξέρω καν αν ζουν, συμπλήρωσε.

ΕΠΕΜΕΙΝΕ, όμως, στο ψάξιμο η κ. Πέρλμαν. Ηθελε οπωσδήποτε να μάθει τι απέγιναν οι καλοί της ραδιοφωνικοί φίλοι. Και πράγματι, με τη βοήθεια γνωστών από το BBC, βρήκε ότι: η παρουσιάστρια Ανν Σκοτ Τζέιμς, γεννημένη το 1913, είναι μια χαρά, ασχολούμενη με το διάβασμα και την κηπουρική. Ο Φρανκ Μιούιρ πέθανε το 1998. Ο Ντένις Νόρντεν κάνει ακόμα καθημερινά τις βόλτες του στο πάρκο του Χάμστεντ, στο βόρειο Λονδίνο.

«ΕΤΣΙ», γράφει στο άρθρο της, «από τους αγαπημένους μου της ραδιοφωνικής μου συντροφιάς, ο ένας είναι ηλικιωμένος, η άλλη είναι αρχαία και δύο πέθαναν. Και υπάρχουν στιγμές, καθώς μέσα στο σκοτάδι ή τις σκιές πίνω μικρές γουλιές από το σέρι μου ή ένα ωραίο σαρντονέ, αισθανόμενη όσο ευτυχής μπορώ να είμαι, που αναλογίζομαι πως ίσως να έχω πεθάνει και εγώ. Ίσως, ακούγοντας τους αόρατους φίλους μου από το ραδιόφωνο, να έχω τρυφερά εκλείψει και ελόγου μου.

"Γιατί, αν αυτός είναι ο Παράδεισος, ούτε εγώ εκτός του είμαι", τους λέω - τη θυμάμαι αυτή τη γραμμή, από τις εκπομπές. Αθανασία, μου ψιθυρίζουν, τότε, σε απάντηση. Και χαμογελάω. Γιατί ξέρω. Ναι, αυτή είναι αιώνια ζωή».

Λέτε, μετά από χρόνια, να ψαχνόμαστε κι εμείς η μπλογκοπαρέα, να βρούμε τι απογίναμε;

(Σ.Δ.)

Οι αταίριαστοι της Google

2008-01-13T23:52:00.000+03:00

Σενάριο φθηνής μετα-ψυχροπολεμικής ταινίας θυμίζει η ιστορία του Λάρι Πέιτζ και του Σεργκέι Μπριν – ενός Αμερικανού και ενός Ρώσου φοιτητή (γεννημένου στην πρώην ΕΣΣΔ), που ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν τον κολοσσό που ακούει στο όνομα Google. Αν και δεν συμπαθούσαν ιδιαίτερα ο ένας τον άλλον στα φοιτητικά τους χρόνια, ο Λάρι και ο Σεργκέι αναγκάστηκαν να συνεργαστούν για να προωθήσουν ερευνητικά το κοινό τους πάθος: την ηλεκτρονική αναζήτηση πληροφοριών σε τεράστιους όγκους δεδομένων. Σκέφτηκαν ότι μια μηχανή αναζήτησης δεν πρέπει να ψάχνει πόσες φορές υπάρχει η αναζητούμενη λέξη σε κάθε ιστοσελίδα, αλλά πόσες άλλες ιστοσελίδες παραπέμπουν σε αυτή με Link.
Η «ανίερη» συμμαχία τους μετατράπηκε σε επιχειρηματικό... έρωτα όταν συνειδητοποίησαν ότι η νέα μέθοδος που εισήγαγαν στις μηχανές μπορούσε να τους προσφέρει μερικά δεσεκατομμύρια δολάρια.
Φυσικά, όπως κάθε εκπλήρωση του αμερικανικού ονείρου που σέβεται τον εαυτό της, η Google, ως εταιρία, έκανε τα πρώτα της βήματα σε ένα γκαράζ στο Μένλο Παρκ της Καλιφόρνιας. Εκεί έγιναν και τα βαφτίσια της, κατά παράφραση του αριθμού γκούγκολ (το 1 ακολουθούμενο από 100 μηδενικά). Μέσα σε λίγα χρόνια η νέα εταιρεία απειλούσε ανοιχτά εταιρείες-κολοσσούς από το χώρο της πληροφορικής (όπως λόγου χάρη η Microsoft), Σήμερα, η συνολική προσωπική περιουσία του Λάρι και του Σεργκέι ξεπερνάει τα 33 δισεκατομμύρια δολάρια, γεγονός που τους κατατάσσει στην 26η και 27η θέση αντίστοιχα των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη. Ως απόδειξη της τρομακτικής ευμάρειάς τους, μάλιστα, πρόσφατα αγόρασαν και ένα Boeing 767 για τις προσωπικές τους μετακινήσεις.
Ο Λάρι και ο Σεργκέι εισήγαγαν την «παρεΐστικη» νοοτροπία τους σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας της εταιρείας. Στο αρχηγείο της Google, στο περίφημο Googleplex, οι υπάλληλοι συζητούν για νέες εφαρμογές παίζοντας μπιλιάρδο ή τρώγοντας στο εστιατόριο που θυμίζει περισσότερο παιδική χαρά. “Μπορείς να είσαι σοβαρός χωρίς να φοράς κοστούμι», γράφει μια ταμπέλα στην αίθουσα υποδοχής. Εδώ, άλλωστε, είναι το μαγαζί του Λάρι και του Σεργκέι.

* Από το «Κ» της Καθημερινής

"TEJAS VERDES" Έως τις 27 Ιανουαρίου

2008-01-04T00:27:00.000+03:00

Έως τις 27 Ιανουαρίου παρατείνεται στο «Συνεργείο» η παράσταση "Tejas Verdes", το Ξενοδοχείο των Βασανιστηρίων, του Ισπανού πολυβραβευμένου συγγραφέα Fermin Cabal σε σκηνοθεσία Γιολάντας Μαρκοπούλου. Η παράσταση φιλοξενείται στο «Συνεργείο», ένα χώρο πραγματικού συνεργείου αυτοκινήτων στον Κεραμεικό, που επιλέχθηκε ως ο καταλληλότερος ειδικά για τις ανάγκες του έργου. Μια θεατρική παράσταση αφιερωμένη στα θύματα των βασανιστηρίων της Χιλής του 1973. Στη Χιλή του 1973, το Tejas Verdes, ένα παλιό ξενοδοχείο στο Σαν Αντόνιο λίγο έξω από το Σαντιάγκο, μεταβάλλεται σε ένα από τα πιο φρικτά κέντρα βασανιστηρίων. Ο Fermin Cabal, καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Τέχνης στη Μαδρίτη, και δραματουργίας στο πανεπιστήμιο του Κεντ, διαλέγει πέντε γυναίκες από το πλήθος των βασανισθέντων που πέρασε από το παλιό ξενοδοχείο, για να καταγράψει μια ανεπανάληπτη εμπειρία και να σχολιάσει ένα απάνθρωπο γεγονός. Πρόκειται για μια κραυγή αληθινή και θαρραλέα, μια διαμαρτυρία για τα ανθρώπινα δικαιώματα που αφυπνίζει και δικές μας μνήμες. Ανάμεσα στις ηρωϊδες, πρωταγωνιστεί μια κοπέλα η οποία απήχθη και δολοφονήθηκε αμέσως μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Σαλβατόρ Αλιέντε. Το έργο φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με την κατάφορη αδικία των απολυταρχικών καθεστώτων, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί την υπάρχουσα δικαιοσύνη. Το Tejas Verdes έχει παιχθεί με μεγάλη επιτυχία στην Ισπανία, αλλά τη διεθνή του καριέρα ξεκίνησε στο Λονδίνο με μια εντυπωσιακή υποδοχή, το 2005. 17 χρόνια από τo τέλος της δικτατορίας στη Χιλή, και 33 στην Ελλάδα, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Αγκόστο Πινοσετ, το Tejas Verdes μεταφέρεται και στην Αθήνα. Την παράσταση σκηνοθετεί η Γιολάντα Μαρκοπούλου, απόφοιτος του τμήματος Θέατρου του Boston University, και βοηθός του Μιχάλη Κακογιάννη στη «Λυσιστράτη», και τον «Κοριαλανό» το 2005-2007, βοηθός του Στάθη Λιβαθινού στον «Ηλίθιο» το 2006-2007. Το θεατρικό «Πίσω από το Ηρώον» ήταν η πρώτη δική της σκηνοθεσία, ενώ η ταινία μικρού μήκους «το Ταξίδι που Φοβάμαι» πήρε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό «3 in 3». Η μετάφραση είναι της Εύης Στάθη,τα σκηνικά και τα κοστούμια της Αλεξάνδρας Σιάφκου, οι φωτισμοί της Ηλέκτρας Περσελή, η μουσική του Άλκη Κόλλια και η επιμέλεια κίνησης της Αντιγόνης Γύρα. Παίζουν: Μαρία Αιγινίτου, Βιολέτα Γύρα, Ρένα Κυπριώτη, Τάνια Παλαιολόγου και Δανάη Ρούσσου. Έκθεση: Παράλληλα λειτουργεί έκθεση με θέμα τα βασανιστήρια τότε και τώρα. Δικτατορίες και βασανιστήρια του παρελθόντος, μαρτυρίες, προσωπικά αντικείμενα, λειτουργούν ως αποδείξεις ότι τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Χιλή, στα χρόνια του Πινοσέτ, έχουν συμβεί και αντίστοιχα συμβαίνουν ακόμα σε διάφορα σημεία του κόσμου. Στη συγκέντρωση του πληροφοριακού και ενημερωτικού υλικού συνέβαλε το Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων και η Διεθνής Αμνηστία. Υπεύθυνη της έκθεσης είναι η Ελένη Βαρβιτσιώτη.

Οι παραστάσεις συνεχίζονται έως τις 27 Ιανουαρίου

Διεύθυνση: ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ, Προφήτου Δανιήλ 18, Κεραμεικός (ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός) Τηλέφωνο κρατήσεων: 698-1802544

Παραστάσεις: Τετάρτη έως Κυριακή στις 9.15 μ.μ. Kάθε Τετάρτη και Κυριακή: ισπανικοί υπέρτιτλοι

Καλή Χρονιά

2008-01-01T12:07:00.000+03:00

Καλή Χρονιά σε όλους τους φίλους.

Μακάρι ο Θεός ο γενναιόδωρος
να μας συμπαρασταθεί
και σε τούτη τη νέα χρονιά,
με τα δώρα της απλοχεριάς
και της μεγαλοσύνης,
που γύρω μας είναι,
κι αλλού τα ψάχνουμε…

Κοχύλι

Απαραίτητη η συναίνεση παιδοψυχολόγου

2007-12-21T20:39:00.000+03:00

«Αν υπάρχουν παιδιά στο δωμάτιο,
παρακαλείστε να τα απομακρύνετε
από την τηλεόραση».

Η προειδοποίηση αυτή θα έπρεπε να εμφανίζεται κάθε πέντε λεπτά σε ορισμένα δελτία και ενημερωτικές εκπομπές που αναφέρονται στην υπόθεση της παιδεραστίας στο Ίλιον. Τι λέει ο παππούς των παιδιών, τι λέει η γιαγιά, τι λέει ο γείτονας, τι λέει ο νεωκόρος, τι λέει ο αδελφός του άνδρα που ήταν ο φίλος της "μητέρας-τέρας", τι λένε τα δόλια τα αδελφάκια που βρίσκονται στο νοσοκομείο, παραδομένα στη φροντίδα των παιδοψυχολόγων. Αναρωτήθηκαν ποτέ οι αρχισυντάκτες των δελτίων τι μπορεί να λένε και τι να σκέφτονται τα παιδιά που δεν εκδίδονται αλλά έχουν την ατυχία να βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο με τους μεγάλους την "ιερή ώρα" της ενημέρωσης;

Οι λέξεις "φρίκη", "αγγελούδια", "αποτροπιασμός", "βίτσια", "συγκλονιστικός", "νέες απίστευτες αποκαλύψεις" πέφτουν σαν χαλάζι, όχι αργά τη νύχτα, αλλά και μέρα μεσημέρι. Ίσως οι ενήλικοι θα πρέπει να παρακολουθούν κάποια δελτία και ενημερωτικές εκπομπές, όπως άκουγαν οι πρόγονοί μας τις εκπομπές του BBC στα χρόνια της Κατοχής, δηλαδή σε υπόγεια, σε κατακόμβες, σε πλυσταριά, μακριά από τα αυτιά και το βλέμμα των παιδιών και των γειτόνων.

Δεν είναι απλώς θέμα τυπικής συμμόρφωσης των καναλιών με τους κανόνες της δεοντολογίας, αλλά είναι θέμα πολιτισμού με την ευρύτερη έννοια του όρου. Ο τηλεθεατής απαιτεί, η αλήθεια στο γυαλί! Και αλήθεια σημαίνει λεπτομέρειες. Καρέ καρέ πρέπει να μάθουμε τα γεγονότα, που μεταφράζεται σε "πόσες φορές", "επί πόσα χρόνια", "με πόσους". Είναι αυτονόητο ότι κάποια πράγματα πρέπει να ειπωθούν με το όνομά τους και όχι με μπεμπεδίστικη γλώσσα ή περιφραστικά. Ο βιασμός είναι βιασμός, όμως εκτός από την ποινικά κολάσιμη ασέλγεια, υπάρχει και η ασέλγεια της φλυαρίας, όχι της παρουσίασης ή της ερμηνείας αλλά της εκμετάλλευσης της είδησης.

Νέο προειδοποιητικό σήμα πρέπει να προστεθεί στα δελτία, πλάι στα γνωστά μας τρίγωνα και στα τετραγωνάκια: ένα "ΠΨ" που θα σημαίνει "κατάλληλο, απαραίτητη η συναίνεση παιδοψυχολόγου".

Της ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗ - «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

Το βιοΓΡΑΦΙΚΟ και η αλήθεια του…

2007-12-20T19:35:00.000+03:00

«Ένα βιογραφικό σημείωμα πρέπει, αφού γραφτεί, να μείνει επ' αρκετόν καιρό κρεμασμένο στον αέρα από ένα τσιγκέλι αυστηρότητας, ώστε να στραγγίξουν καλά τα στερεότυπα, οι ωραιοποιήσεις, η ρόδινη παραγωγικότης και ο πρόσθετος ναρκισσισμός, πέραν εκείνου που ενυπάρχει στη φύση μιας αυτοπαρουσίασης. Μόνον έτσι βγαίνει το καθαρό βάρος: το ήθος που επέβαλες να τηρεί η προσπάθειά σου.
Τα πόσα βιβλία έγραψε κανείς, πότε τα εξέδωσε, ποιες μεταφράσεις τα μεταναστεύουν σε μακρινές ξένες γλώσσες και ποιες διακρίσεις τα χειροκροτούν είναι τόσο τρέχοντα, όσο το να πεις ότι μέσα σ' έναν βαρύτατο χειμώνα υπήρξαν και κάποιες μέρες με λαμπρή λιακάδα.
...................................

Δεν νιώθω δημιουργός. Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος μια πολύ βιαστικής πάντα ανησυχίας, που κατά καιρούς με καλεί και μου υπαγορεύει κρυμμένη στο ημίφως ενός παραληρήματος, ψιθυριστά, ασύντακτα και συγκεκομμένα, τις ακολασίες της με έναν άγνωστο τρόπο ζωής. Όταν μετά αρχίζω να καθαρογράφω, τότε μόνον, παρεμβαίνω κατ' ανάγκην: όπου λείπουν λέξεις, φράσεις ολόκληρες συχνά και το νόημα του οργίου, προσθέτω εκεί δικές μου λέξεις, δικές μου φράσεις, το δικό μου όργιο στο νόημα, ότι τέλος πάντων έχει περισσέψει από δικές μου ακολασίες με έναν άλλον, άγνωστο τρόπο ζωής.
Τόσο μεταχειρισμένη και υπηρεσιακή είναι η ανάμειξή μου στη δημιουργία. Φύσει ολιγογράφος, εξέδωσα οκτώ ποιητικές συλλογές μέσα σε σαράντα πέντε χρόνια. Η σημασία τους είναι ακόμα συμβατική. Είναι γραμμένη στη λίστα αναμονής των μεγάλων επερχόμενων κυμάτων του μετα-κριτή χρόνου».

Το βιοΓΡΑΦΙΚΟ της αγαπημένης μου ποιήτριας Κικής Δημουλά
(... γραμμένο από την ίδια)

ΒΡΕ ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

2007-12-12T22:02:00.001+03:00

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί! Θυμάμαι παλιά στα μαγαζιά, τη χαρακτηριστική φωτογραφία που «στόλιζε» τον τοίχο, συνήθως, πίσω από το ταμείο του καταστήματος. Ήταν χωρισμένη στα δύο. Η μια πλευρά απεικόνιζε έναν ευτραφή κύριο, χαμογελαστό κι ευτυχισμένο με μια λεζάντα, από κάτω, που έγραφε: Ο ΠΩΛΩΝ ΤΟΙΣ ΜΕΤΡΗΤΟΙΣ και η άλλη έναν κακόμοιρο ανθρωπάκι, αδυνατούλη που είχε τα κακά του τα χάλια κι από κάτω η επιγραφή: Ο ΠΩΛΩΝ ΕΠΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙ. (Απολαύστε την όσοι δεν την ξέρατε). Ή εκείνο το άλλο που έγραφε, κι αυτό σε μαγαζιά: ΒΕΡΕΣΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ και η καημενούλα η πελάτισσα έφευγε για να επανέλθει αύριο με το ίδιο αποτέλεσμα: «Αύριο κερά μου το βερεσέ». Και είχε τη λογική του το επιχείρημα.

Βρε πως άλλαξαν, τώρα οι καιροί. Πρόσφατα, επισκέφθηκα κάποιον φίλο μου, καλεσμένος επί τούτου, να δω το νέο του διαμέρισμα σε νότιο προάστιο. Πριν λίγους μήνες είχε επιστρέψει για μόνιμη εγκατάσταση, πια, στην πατρίδα. Έμεινα έκθαμπος! Όλα εκεί μέσα, καινούργια και όμορφα. Μπράβο ρε φίλε, του λέω, εδώ πρέπει να ξόδεψες, μεταξύ μας, όλα τα χρήματα που έφερες ύστερα από τόσα χρόνια στη ξενιτιά. Μπα, ψιλοπράγματα, μου απαντά. Χαμογέλασα απορημένος νομίζοντας ότι με... κοροϊδεύει. Κι άρχισε μ’ ένα κατεβατό να μου εξηγεί: Το διαμέρισμα το πήρα με στεγαστικό δάνειο, για 20 χρόνια και 6% επιτόκιο. Ασχολείται η τράπεζά μου μ’ αυτό. Το σαλόνι με 24 άτοκες δόσεις και δώρο ένα στερεοφωνικό! Η τραπεζαρία με 36 άτοκες δόσεις κι αυτή και δώρο ένα... κινητό! Η κρεβατοκάμαρα το ίδιο, με δώρο ένα πορτατίφ! Τηλεόραση και ψυγείο τεραστίων διαστάσεων και τα δύο με 40 άτοκες δόσεις και δώρο ένα στίφτη και μια καφετιέρα. Υπολογιστή τελευταίου τύπου (αν υπάρχει τελευταίος τύπος υπολογιστή) με 36 άτοκες δόσεις κι αυτός. Α, και να σου πω ότι το πολυμορφικό μου αυτοκίνητο, με μηδέν προκαταβολή και η πρώτη δόση το 2010!

Τί μπορεί να αγοράζει ο φίλος μου τοις μετρητοίς, δεν το γνωρίζω. Κι αμέσως στο μυαλό μου έφερα, πάλι, την εικόνα αυτή με τους δυο αταίριαστους τύπους που ο ένας, ο δύστυχος, έκανε το λάθος να πουλάει, τότε... επί πιστώσει. Λάθος τότε. Τρόπος ύπαρξης σήμερα.

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί. Σκέφτηκα καληνυχτίζοντας τον φίλο μου.

1η Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

2007-12-01T00:14:00.000+03:00

Η προστασία μας αφορά όλους... ας μην κρυβόμαστε!

Για άλλη μία χρονιά ο απολογισμός από το μέτωπο της μάχης με τον ιο HIV/AIDS δεν είναι θετικός. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ειδικού Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών για το HIV/AIDS της UNAIDS, υπολογίζεται ότι σήμερα ζουν παγκοσμίως με τον ιό 39,5 εκατομμύρια άνθρωποι – αριθμός ο οποίος είναι κατά 2,6 εκατομμύρια μεγαλύτερος από τον τελευταίο απολογισμό του 2004. Κάθε μέρα 11.000 άνθρωποι μολύνονται από τον ιό, με τους νέους ηλικίας 15-24 ετών να αντιπροσωπεύουν το 40% του αριθμού αυτού. Τα πλέον ανησυχητικά ποσοστά αυξήσεων των κρουσμάτων παρουσιάζονται στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης και τη Ν.Α. Ασία, ενώ στις περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής - αν και παρατηρείται μικρή μείωση των μολύνσεων κατά 7% - το AIDS συνεχίζει να αποτελεί αιτία αποδεκατισμού του πληθυσμού των χωρών αυτών.
Δυστυχώς όμως και για την Ελλάδα, ο απολογισμός κάθε άλλο παρά θετικός είναι. Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ αλλά και του Κέντρου Αναφοράς AIDS του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας τα κρούσματα έχουν αυξηθεί σε ποσοστό 25%.

Ερείπια...

2007-11-27T00:43:00.000+03:00

Μένει κανείς εδώ;

Ερείπιο ρημαγμένο.

Αντιστέκεται σαν από μια πληγωμένη αξιοπρέπεια.

Κρατά κρυμμένα μυστικά... Πως και γιατί εγκαταλείφθηκε;
Ποιος ξέρει...

Τα συντρίμμια τούτα αποκαλύπτουν μικρά μυστικά

αποσαθρωμένα από την εγκατάλειψη.

Σκουριασμένα από την αδιαφορία...

'
Τα ερείπια δεν λένε τίποτα για όσα ξέρουν...

Έτοιμο να σωριαστεί, θαρρείς... ανυπεράσπιστο

Η γη και η ζωή μας είναι γεμάτες ερείπια.

Λείψανα παλιών ονείρων που ψιθυρίζουν ιστορίες...

Η γενιά του Πολυτεχνείου κουράστηκε...

2007-11-16T23:05:00.001+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μικρή και φτωχή χώρα τα πεινασμένα παιδιά έφυγαν από τα χωριά τους για να σπουδάσουν στη μεγάλη πόλη. Εκεί τα κατάφεραν. Έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι, πέρασαν στη μεσαία τάξη, παντρεύτηκαν γυναίκες «του Γυμνασίου», αστές, που «δεν βγήκαν στη δουλειά», έμειναν στο σπίτι, ασχολήθηκαν με το νοικοκυριό, έστρωναν κεντήματα στο ψυγείο και γέμιζαν βάζα με γλυκό του κουταλιού. Αυτοί γέννησαν τη «Γενιά».
Στα οικογενειακά τραπέζια τους συζητούσαν πολύ για πολιτική. Οι ίδιοι ψήφιζαν «Κέντρο», παιδιά μιας Κατοχής κι ενός άγριου εμφύλιου, είδαν τα δικά τους παιδιά να γίνονται άντρες και γυναίκες σε «χρόνια πέτρινα». Να κυνηγιούνται από το «Σπουδαστικό» της Ασφάλειας, να ανεβαίνουν στην ταράτσα της Νομικής και να γίνονται ήρωες, να μην κατεβαίνουν από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου την ώρα που το τανκ έλιωνε την πύλη και να γίνονται μύθος. Αυτοί ήταν η «Γενιά του Πολυτεχνείου». Κανένα παραμύθι δεν μπορεί να τελειώσει αν αυτός που το αφηγείται δεν ξέρει να πει τι απέγιναν οι πρωταγωνιστές του. Πού είναι τα παιδιά του Νοέμβρη σήμερα, τριάντα τέσσερις Νοέμβρηδες μετά, «ζούνε καλά», «ζούμε εμείς καλύτερα»;
Σπίτια τους είναι κι έχουν κατεβάσει τα ρολά, απαντά η πρώτη έρευνα που τους έψαξε έναν-έναν από τις λίστες των διωκτικών αρχών της δικτατορίας στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα. Από τους 974 η κυρία Χριστίνα Λεβεντάκου, υποψήφια διδάκτωρ του Παντείου, η οποία διεξήγαγε την έρευνα υπό την επίβλεψη του καθηγητή της, κ. Γιάννη Βούλγαρη για λογαριασμό του Κέντρου Πολιτικών Ερευνών του Πανεπιστημίου, εντόπισε τους 376.
Δέχθηκαν να απαντήσουν οι 295. Σε ποσοστό 72% δήλωσαν ότι σήμερα δεν δραστηριοποιούνται σε κομματικό φορέα. Οι μισοί δεν έχουν ούτε συνδικαλιστική δραστηριότητα πέραν του μέλους του επαγγελματικού τους φορέα. Και το 65% ουδέποτε κατέλαβε οιαδήποτε πολιτική θέση. Εν αντιθέσει με το 4,5% που υπήρξαν μέλη κυβερνήσεων, το 4% που διοίκησαν ΔΕΚΟ και το 21% που διετέλεσαν ηγετικά στελέχη κομμάτων ή των νεολαιών τους.
Η έρευνα με τίτλο «Πολυτεχνείο 1973: Το Πρόσωπο μιας Γενιάς» συνέθεσε το κοινωνικό και πολιτικό προφίλ των παιδιών που για τρία μερόνυχτα συντάρασσαν τη χούντα των συνταγματαρχών. Οι απαντήσεις σταθμίστηκαν στο 100% του πληθυσμού και τα ευρήματα της έρευνας παρουσιάστηκαν χθες σε ειδική εκδήλωση στο Πάντειο.
Το 32% των ερωτηθέντων ήταν τότε φοιτητές του Πολυτεχνείου. Ακολούθησαν σε ποσοστά η Νομική, η Ιατρική και η Φυσικομαθηματική. Στην πλειοψηφία τους ανατράφηκαν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, όπου πήγε τις οικογένειές τους το ρεύμα της αστυφιλίας στη δεκαετία του ’50. Σχεδόν οι μισοί είναι παιδιά δημοσίων υπαλλήλων και ελεύθερων επαγγελματιών.
Περίπου το 25% προέρχεται από αγροτικές και εργατικές οικογένειες. Με συντριπτικό ποσοστό που αγγίζει το 73% οι μητέρες τους περιορίζονται στην ενασχόλησή τους με τα οικιακά. Σχεδόν το 40% των πατέρων τους είναι πτυχιούχοι ανώτατης σχολής. Το πολιτικό περιβάλλον, εντός του οποίου μεγάλωσε η «Γενιά», εντάσσεται στον κεντρώο χώρο με ποσοστά που αγγίζουν το 50% την περίοδο 1958-1967. Το αντίστοιχο ποσοστό της Αριστεράς κυμαίνεται κοντά στο 30% με αυξητική τάση κατά τη διάρκεια της επταετίας. Το 73% απάντησε στην έρευνα ότι το οικογενειακό του περιβάλλον ήταν από αρκετά έως πολύ πολιτικοποιημένο.
Η πανσπερμία των πολιτικών οργανώσεων της εποχής απεικονίζεται στην έρευνα. Ηγεμονεύει η Αριστερά με κύριες συνιστώσες την Αντί-ΕΦΕΕ και το «Ρήγα Φεραίο». Υψηλό, κοντά στο 30%, είναι το ποσοστό των ανένταχτων αριστερών. Σήμερα αποτελούν δεξαμενή ψήφων του Συνασπισμού. Το αντίστοιχο ποσοστό απαντήσεων που κατέγραψε η έρευνα αγγίζει το 45%.
Οι υπόλοιπες απαντήσεις τους στο ερώτημα για τη σημερινή κομματική τους τοποθέτηση μοιράζονται ανάμεσα στην ανένταχτη Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ.
Η κυρία Λεβεντάκου αντιμετώπισε 81 αρνήσεις. Οι περισσότεροι, μας είπε, επικαλέστηκαν ανειλημμένες υποχρεώσεις τους. Για λογαριασμό τους και για λογαριασμό εκατοντάδων άλλων που «κράτησαν το στόμα τους κλειστό», απάντησε «δεκαεπτά Νοέμβρηδες» πριν ο Διονύσης Τσακνής: «(…) κι αυτοί που μας προδώσανε ανέραστοι να μείνουν».

Aρθρο και σχετική έρευνα στον «Ελεύθερο Τύπο»

Η Φαουστίνα των κυμάτων...

2007-11-12T23:44:00.001+03:00

{Ήταν αρχές Γενάρη, λέει ο Γιάννης Τριάντης. Δεκαεπτά άνθρωποι πάλευαν δώδεκα μερόνυχτα με τα κύματα, για να φτάσουν με μια παλιόβαρκα από τον Άγιο Δομήνικο στο Πουέρτο Ρίκο. Στην αρχή χάλασε η πυξίδα, μετά άρχισαν να τελειώνουν οι προμήθειες σε βενζίνη, τρόφιμα και νερό. Η Φαουστίνα Μερσέντες, ετών 31, έσωσε τους συνεπιβάτες της με το μητρικό της γάλα: Έπειτα από 288 μαρτυρικές ώρες στη θάλασσα, οι επίδοξοι μετανάστες είδαν επιτέλους στεριά. Μόνο που δεν ήταν το Πουέρτο Ρίκο. «Τα ρεύματα τους είχαν παρασύρει πίσω στον Άγιο Δονήνικο…»}

Τέτοια διαβάζεις και τυλίγεσαι στην «εύφορη σιγή» της συγκινήσεως… Κρυφά σκουπίζεις τα μάτια και βγαίνεις στον δρόμο για να πεις την ιστορία της Φαουστίνας στους περαστικούς. Της Δομινικανής που έδινε μεσοπέλαγα μεταλαβιά το γάλα της στους δεκάξι ντεσπεράντος, οι οποίοι πάσχιζαν να ζήσουν ανάμεσα στα κύματα της Καραϊβικής, φρυγμένοι, βουλιαγμένοι στη μοίρα τους, απελπισμένοι…
Σταγόνα σταγόνα το γάλα της, λεχώνα-τροφός, άγγελος, γεννήτωρ για δεύτερη φορά, ρότα ζωής στο πουθενά, η Φαουστίνα των κυμάτων. Η αδερφή της, συνεπιβάτης στη σκουριασμένη βάρκα της ελπίδας, μεταλάβαινε τελευταία τις σταλιές της ζωής, το γάλα της αδερφής της. Και κρατούσε μια σταγόνα στο στόμα της για να την επιστρέψει στο στόμα της Φαουστίνας. Ένα φιλί ζωής, αντίδωρο, μια σταλίτσα γάλα, μαργαριτάρι που επέστρεφε στο κέλυφός του…
Αργότερα, στο μπαλκόνι της Καραϊβικής, η Φαουστίνα κρατούσε σφιχτά την κόρη της στην αγκαλιά της, κοίταζε αμίλητη τη θάλασσα κι έλεγε στο παιδί της παραμύθια και τραγούδια της στιγμής πότε δακρύζοντας, πότε χαμογελώντας. Η Φαουστίνα των κυμάτων…

Από το βιβλίο «Ούτε Τύμπανα Ούτε Τρομπέτες» του Γιάννη Τριάντη

Τον εμπνέει η Αβάνα

2007-10-28T20:39:00.000+03:00

Ο Ούγο Τσάβες στο τζιπ με τον Ραούλ στην Αβάνα. Κάτι σας θυμίζει;

Είχε δεν είχε, πάλι ανακίνησε τα λιμνάζοντα ύδατα ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγο Τσάβες. Αυτό, όχι μόνο με τις αμφιλεγόμενες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις του, οι οποίες θα του δίνουν το δικαίωμα να επανεκλέγεται εσαεί και θα επιτρέπουν τη σύλληψη πολιτών χωρίς απαγγελία κατηγοριών σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Αλλά και με μια πρόταση που αγγίζει τα όρια της πολιτικής φαντασίας: Από την Αβάνα, όπου βρέθηκε πρόσφατα για σειρά διμερών συμφωνιών, πρότεινε τη δημιουργία συνομοσπονδίας μεταξύ Κούβας και Βενεζουέλας! «Πρέπει να βλέπουμε προς το μέλλον. Η Κούβα και η Βενεζουέλα θα μπορούσαν να σχηματίσουν μια συνομοσπονδία: δύο δημοκρατίες σε μία, δύο χώρες σε μία», δήλωσε αφήνοντας άφωνους τους Κουβανούς. Λίγο νωρίτερα, στην εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή του «Alo Presidente» (γεια σου πρόεδρε), είχε πει ότι αισθάνεται «συμπρόεδρος» της Κούβας. Η πρόταση δεν έχει σχολιαστεί από επίσημη κουβανική πηγή, οπότε είναι δύσκολο να ξέρουμε αν πρόκειται για ένα μελλοντικό κοινό σχέδιο ή για μια ακόμη ιδέα του πληθωρικού Ούγο Τσάβες.Οι δύο χώρες έχουν αναπτύξει στενή σχέση τα τελευταία χρόνια. Η Βενεζουέλα είναι βασικός οικονομικός εταίρος της Κούβας και την εφοδιάζει με πετρέλαιο σε εξαιρετικά προνομιακούς όρους. Η Κούβα, σε αντάλλαγμα, στέλνει γιατρούς στη Βενεζουέλα για να προσφέρουν δωρεάν ιατρική περίθαλψη στους φτωχούς. Οι δύο χώρες υπέγραψαν 14 συμφωνίες που περιλαμβάνουν τη δημιουργία μεικτών επιχειρήσεων, συνεργασία στον τουριστικό τομέα, από κοινού έρευνες για πετρέλαιο, και την κατασκευή ενός διυλιστηρίου στη νότια Κούβα.Ένα πρόχειρο γκάλοπ που έκανε ο ανταποκριτής του BBC στους δρόμους της Αβάνας, δείχνει τους περισσότερους Κουβανούς να συμφωνούν με την πρόταση Τσάβες, κυρίως επειδή πιστεύουν ότι έτσι θα βελτιωθεί η καθημερινότητά τους. Από την πλευρά της κουβανικής αντιπολίτευσης, ωστόσο, ο Βλαδιμίρο Ρόκα, γιος του ιδρυτή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας, Μπλας Ρόκα, έχει άλλη άποψη: «Αυτές είναι γελοιότητες. Αυτή η πρόταση παραβιάζει το σύνταγμα και των δύο χωρών, γιατί, για να συμβεί κάτι τέτοιο, πρέπει να γίνει δημοψήφισμα».«Όταν ο Τσάβες λέει ότι είναι "συμπρόεδρος" της Κούβας και ο Κάστρο "συμπρόεδρος" της Βενεζουέλας, παραβιάζεται η εθνική κυριαρχία της πατρίδας του, αλλά και της Κούβας», λέει από τη Βενεζουέλα ο πρώην αριστερός αντάρτης Τεοδόρο Πέτκοφ, που σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στους δριμύτερους επικριτές του προέδρου. Για τον Πέτκοφ, όπως και για όλη την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας, η ιδέα της συνομοσπονδίας δεν είναι παρά άλλη μια τρέλα του Τσάβες. Στο Καράκας, οι απόψεις των πολιτών διίστανται. Δεν είναι, πάντως, βέβαιο ότι σε περίπτωση δημοψηφίσματος θα υπερίσχυε το «ναι». Σύμφωνα με αρκετά γκάλοπ το 70% των κατοίκων της Βενεζουέλας απορρίπτει το πολιτικό μοντέλο της Κούβας.

Του Κ. Β. από την ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (28/10/2007)

Tejas Verdes

2007-10-23T16:40:00.000+03:00

Tο Ξενοδοχείο των Βασανιστηρίων

Μια θεατρική παράσταση αφιερωμένη στα θύματα των βασανιστηρίων, ξεκινά στις 3 Νοεμβρίου στο χώρο ενός πραγματικού συνεργείου στον Κεραμεικό, με ταυτόχρονη έκθεση ντοκουμέντων και βίντεο. Τίτλος του έργου Tejas Verdes, συγγραφέας είναι ο πολυβραβευμένος Ισπανός Fermin Cabal, ενώ η σκηνοθεσία ανήκει στη Γιολάντα Μαρκοπούλου.

Χορηγοί είναι: η Proton Bank και οι Εκδόσεις Ίκαρος.

Η παράσταση τελεί υπό την Αιγίδα της Πρεσβείας της Χιλής και την υποστήριξη του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, της Διεθνούς Αμνηστίας καθώς και της Πρεσβείας της Αργεντινής.

Στη Χιλή του 1973, το «Tejas Verdes», ένα παλιό ξενοδοχείο στο Σαν Αντόνιο, λίγο έξω από το Σαντιάγκο, μεταβάλλεται σε ένα από τα πιο φρικτά κέντρα βασανιστηρίων. Ο Fermin Cabal, καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Τέχνης στη Μαδρίτη, και δραματουργίας στο πανεπιστήμιο του Κεντ, διαλέγει πέντε γυναίκες από το πλήθος των βασανισθέντων που πέρασε από το παλιό ξενοδοχείο, για να καταγράψει μια ανεπανάληπτη εμπειρία και να σχολιάσει ένα απάνθρωπο γεγονός. Πρόκειται για μια κραυγή αληθινή και θαρραλέα, μια διαμαρτυρία για τα ανθρώπινα δικαιώματα που αφυπνίζει και δικές μας μνήμες.
Ανάμεσα στις ηρωίδες, πρωταγωνιστεί μια κοπέλα η οποία απήχθη και δολοφονήθηκε αμέσως μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Σαλβατόρ Αλιέντε. Το έργο φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με την κατάφορη αδικία των απολυταρχικών καθεστώτων, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί την υπάρχουσα δικαιοσύνη.

(Μαρία Αιγινίτου, Ρένα Κυπριώτη, Δανάη Ρούσσου, Βιολέτα Γύρα, Τάνια Παλαιολόγου)

Το Tejas Verdes έχει παιχθεί με μεγάλη επιτυχία στην Ισπανία, αλλά τη διεθνή του καριέρα ξεκίνησε στο Λονδίνο με μια εντυπωσιακή υποδοχή, το 2005.

17 χρόνια από τo τέλος της δικτατορίας στη Χιλή, και 33 στην Ελλάδα, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Αγκόστο Πινοσετ, το Tejas Verdes μεταφέρεται και στην Αθήνα. Για τις ανάγκες του έργου επιλέχθηκε ένα συνεργείο αυτοκινήτων στον Κεραμεικό, ως ο καταλληλότερος χώρος, μετά από έρευνα και μελέτη.

Την παράσταση σκηνοθετεί η Γιολάντα Μαρκοπούλου, απόφοιτος του τμήματος Θεάτρου του Boston University, και βοηθός του Μιχάλη Κακογιάννη στη «Λυσιστράτη», και τον «Κοριαλανό» το 2005-2007, βοηθός του Στάθη Λιβαθινού στον «Ηλίθιο» το 2006-2007. Το θεατρικό «Πίσω από το Ηρώον» ήταν η πρώτη δική της σκηνοθεσία, ενώ η ταινία μικρού μήκους «το Ταξίδι που Φοβάμαι» πήρε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό «3 in 3».

Η μετάφραση είναι της Εύης Στάθη, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Αλεξάνδρας Σιάφκου, οι φωτισμοί της Ηλέκτρας Περσελή, η μουσική του Άλκη Κόλλια και η επιμέλεια κίνησης της Αντιγόνης Γύρα.
Παίζουν: Μαρία Αιγινίτου, Βιολέτα Γύρα, Ρένα Κυπριώτη, Τάνια Παλαιολόγου και Δανάη Ρούσσου.

(Βιολέτα Γύρα, Μαρία Αιγινίτου, Ρένα Κυπριώτη, Δανάη Ρούσσου, Τάνια Παλαιολόγου)

Και αντιστασιακή Χιλιανή μουσική
Ένας γνήσιος Λατινοαμερικάνος μουσικός, ο διάσημος Χιλιανός τραγουδοποιός Αngel Parra, θα παίξει με την κιθάρα του και θα τραγουδήσει αντιστασιακά Χιλιανά τραγούδια, μόνο στην πρεμιέρα του έργου, στις 3 Νοεμβρίου, μετά την παράσταση. Ο Angel Parra κατά την διάρκεια της δικτατορίας έγραψε τραγούδια με αντικαθεστωτικούς στίχους, τα οποία τραγουδήθηκαν πλατιά από τον Χιλιανό λαό, ενώ σήμερα ασκεί σκληρή κριτική για την κοινωνική αδικία.

Έκθεση
Παράλληλα θα λειτουργεί έκθεση με θέμα τα βασανιστήρια τότε και τώρα. Δικτατορίες και βασανιστήρια του παρελθόντος, μαρτυρίες, προσωπικά αντικείμενα, βίντεο και ηχητικές μαρτυρίες λειτουργούν ως αποδείξεις ότι τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Χιλή στα χρόνια του Πινοσέτ έχουν συμβεί και αντίστοιχα συμβαίνουν ακόμα σε διάφορα σημεία του κόσμου. Στη συγκέντρωση του πληροφοριακού και ενημερωτικού υλικού συνέβαλε το Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων και η Διεθνής Αμνηστία.

Υπεύθυνη της έκθεσης είναι η Ελένη Βαρβιτσιώτη.

Διεύθυνση: ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ, Προφήτου Δανιήλ 18, Κεραμεικός (ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 698-1802544

Παραστάσεις: 3 Νοεμβρίου έως 6 Ιανουαρίου Τετάρτη έως Κυριακή στις 9.15 μ.μ.
Δευτέρα 10 και 17 Δεκεμβρίου στις 9.15 μ.μ.
Kάθε Τετάρτη και Κυριακή: ισπανικοί υπέρτιτλοι.

Στράτος Δουκάκης

BOLIVAR (un poema griego)

2007-10-17T17:52:00.000+03:00

Το γνωστό ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου που μελοποίησε ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης και κυκλοφόρησε το 1968 από την Lyra, τραγουδούσε ο Γιώργος Ζωγράφος τότε, φέτος επανεκδόθηκε στα ισπανικά με τη φωνή του φίλου μας Άλκη Κόλια.

Ο Άλκης Κόλλιας, γεννήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας από έλληνες γονείς. Επιστρέφοντας στα 18 του χρόνια στην Ελλάδα καλλιέργησε ιδιαίτερα το Latin-Jazz στυλ. Είναι ιδρυτής του γνωστού σχήματος APOLIMAC και ιδρυτικό μέλος του εξαίρετου σχήματος NOVI TANGO σε ρεπερτόριο έργων κυρίως Astor Piazzolla. Έχει συνεργασθεί με την Μαρία Φαραντούρη σε συναυλίες και κοινές εμφανίσεις σε μπουάτ της Αθήνας.
Το 2005 συνεργάσθηκε ως πιανίστας με τον διάσημο σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη στο ανέβασμα του έργου Λυσιστράτη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και σε περιοδεία στην Ευρώπη και την Κύπρο.
Έχει εκδόσει δύο CDs με προσωπική δουλειά του. Το πρώτο είναι το CANTO ALMA σε λατινοαμερικάνικους στίχους δικούς του και το δεύτερο είναι το ΠΙΑΝΟΛΥΡΙΜΑ με συνθέσεις του για σόλο πιάνο.
Πρόσφατα συνεργάσθηκε με μουσικά σχήματα στο Λος Άντζελες, ΗΠΑ αλλά και στη γενέτειρά του στο Καράκας σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και σε δικά του έργα.

A los grandes, los libres, los bravos, los fuertes
Corresponden las palabras grandes, libres, bravas y fuertes…
Γιά τους μεγάλους, γιά τους ελεύθερους, γιά τους γενναίους, τους δυνατούς, Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά,
Bolivar, bello eres como un griego…
Μ π ο λ ι β ά ρ, είσαι ωραίας σαν Ελληνας.

Στράτος Δουκάκης

Υ.Γ. 2

2007-10-16T23:08:00.000+03:00

Από αυτή την Κυριακή αρχίζει η μεταφορά των αρχαίων από το παλαιό μουσείο στο Βράχο της Ακρόπολης, στο νέο, στο βράχο της Μακρυγιάννη. Ο δημιουργός του Μ. Τσουμί ήταν εδώ για να υπερασπιστεί το έργο του, που έγινε έτσι ώστε να συνομιλεί το αρχαίο με το σημερινό, σε ένα διάλογο πολιτισμών.

Κοιτάζοντας τα δύο αρχιτεκτονικά έργα ακόμα και ένα παιδί μπορεί να αισθανθεί την ύβρι σ' αυτή την τοποθέτηση. Και κυρίως, την απουσία συναίσθησης της αξίας του αρχαίου και του σεβασμού που δικαιούται.

Πιο λιανά. Όταν σέβεσαι ένα μνημείο το αναδεικνύεις έτσι, που να πρωταγωνιστεί. Δεν ορθώνεις κοντά του ένα ανταγωνιστικό σε όγκο μεγαθήριο για να... συνομιλεί μαζί του. Αλλιώς είσαι ψωνάρα.

Αυτό που χρειαζόταν η Ακρόπολη ήταν ένα νέο μουσείο, μεγάλο σε χωρητικότητα και σεμνό σε όγκο. Για να υποκλίνεται, όχι για να συνομιλεί.

Αν θέλεις να συνομιλεί, φτιάχνεις έναν καλύτερο Παρθενώνα. Αλλά, γι' αυτό χρειάζεσαι Πολιτισμό.

Του: Γ. Παπαδόπουλου Τετράδη
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 14/10/2007

HOMO GRAECUS

2007-10-08T08:41:00.000+03:00

ΥΓ. Πρόσεξε να δεις τι σχιζοφρενικό πλάσμα είναι ο Homo Graecus. Από τη μια τσιρίζει στην τηλεόραση ότι η μεγαλύτερη απειλή είναι οι φθινοπωρινές βροχές, που πέφτοντας στα καμένα θα πλημμυρίσουν τις γύρω πόλεις και τα χωριά.Από την άλλη, ο ίδιος τσιρίζει στην ίδια τηλεόραση ότι η παρατεταμένη ανομβρία θα καταστρέψει τις γεωργικές παραγωγές. Συνήθως την υστερία την παθαίνουν οι οργανισμοί που δεν έχουν εκπαιδευτεί στις κακοτοπιές και στα δύσκολα. Ο,τι πρέπει η περιγραφή για τον αστικό Homo Graecus. Ο οποίος, αν δεν ντρεπόταν να βγάλει άρον άρον από πάνω του τον μανδύα του χωριάτη για να παριστάνει τον αστό, θα προσευχόταν μπας και βρέξει και φυτρώσει η γη και φάνε τα ζώα και γεμίσει ο υδροφόρος ορίζοντας και φάει και πιει κι αυτός, που έχει ρημάξει τα ράφια του σουπερμάρκετ απ' όλη την πλαστική τροφή, που υπάρχει.

Του: Γ. Παπαδόπουλου Τετράδη
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 07/10/2007

Μην ψάχνεις να με βρεις…

2007-09-18T00:43:00.000+03:00

Αν κάποιες φορές χάνομαι, μην ψάχνεις να με βρεις.

Μην ψάχνεις να διαβάσεις τις ανέμελες σκέψεις μου, στα πρωινά του περιπάτου μου.

Μην ψάχνεις στις ακρογιαλιές που συνηθίζω να αλητεύω, τ’ απομεσήμερα του έρωτα.

Μην ψάχνεις να με βρεις στις πλαγιές, όταν αγναντεύω τον ορίζοντα των ονείρων μου.

Ούτε στα ηλιοβασιλέματα των δειλινών μου…

Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πως γίνεται να χάνεσαι

από εκείνους που πολύ αγάπησες.

Περνάω καλά. Τ’ απολαμβάνω…

Όλα τούτα τα φωτογράφησε η ψυχή μου, τα φύλαξα για σένα… Μην ψάχνεις.

Τα οργισμένα βλέμματα... του Μοριά

2007-09-12T16:45:00.001+03:00

Ενθάδε κείνται πεφρυγμένα. Τόποι βουβοί φωνές-σιωπές λύχνοι το βράδυ

«Ο γέρος του Μοριά βγήκε απ' το μνήμα του, απίθωσε την περικεφαλαία του δίπλα και κάθισε πάνω σε έναν καμένο κορμό. Έριξε μια πονεμένη ματιά ένα γύρω (παντού μαυρίλα και αποκαΐδια) αναστέναξε βαθιά και είπε: Ωρε Νεοέλληνες, πώς τα καταφέρατε έτσι; Εγώ πολέμησα να διώξω τον Ιμπραήμ και σεις τον ξαναφέρατε 180 χρόνια μετά;

Κάτω στον κάμπο κάτι ατσαλάκωτα ανθρωπάκια με βαλίτσες αντάλλασσαν λεφτά με ψήφους, για πρώτη φορά όντως χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες και μεσάζοντες. Στα γύρω χωριά έχασκαν τα καμένα σπίτια, οι στάβλοι και οι αποθήκες που μέχρι χθες ήταν γεμάτα ανθρώπους, ζωντανά και γεννήματα. Και πίσω, πολιτευτές να ζητάνε ό,τι πολυτιμότερο έχει ένας πολίτης: την ψήφο του. Το σταυρό σας συμπολίτες μου, σας παρακαλώ.

Στις πλατείες και τα καφενεία μικρές ομάδες από πολίτες συζητούν χαμηλόφωνα. Ποιοι έκλεψαν τα περισσότερα; Κάτι μακρόσυρτοι μονόλογοι από τους υποψήφιους των κομμάτων εξουσίας που συνήθως καταλήγουν σε καβγά κατά το γνωστό "δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα". Κάτι εξαγγελίες του κ... από υπουργούς που μέχρι χθες μας διαβεβαίωναν ότι η πολιτεία είναι έτοιμη. Κανείς δεν βγήκε να ζητήσει μια συγγνώμη. Οι ευθύνες δεν ξεπλένονται με χιλιάρικα...

Ο Γέρος του Μοριά άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί στην καμένη γη. Λίγο πριν επιστρέψει στο μνήμα του, έριξε μια τελευταία ματιά προς τη Ζαχάρω. Και είδε εκεί το οργισμένο βλέμμα μιας μαυροφορεμένης κοπέλας που δεν έκλαιγε, δεν επαιτούσε».

Επιστολή στην Ελευθεροτυπία του κ. Κώστα Δεληβοριά. Από τη στήλη Ανθρώπινα

Έπεσε η αυλαία ο Λουτσιάνο Παβαρότι... έφυγε

2007-09-07T18:52:00.000+03:00

«Ελπίζω να με θυμούνται ως εκπρόσωπο μιας μορφής τέχνης που γνώρισε την ύψιστη έκφρασή της στη χώρα μου». Ένα σημείωμα λίγους μήνες πριν, στην επίσημη ιστοσελίδα του, αποδείχτηκε η παρακαταθήκη του.

Μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο για ενάμιση χρόνο ο Λουτσιάνο Παβαρότι έφυγε από τη ζωή τη Πέμπτη το πρωί, σε ηλικία 71 ετών, ενώ βρισκόταν στην κατοικία του, στη Μόντενα. Ο σπουδαίος τενόρος, που κατάφερε να φέρει την όπερα κοντά στο ευρύτερο κοινό, υπηρέτησε την τέχνη του για περισσότερα από 40 χρόνια, φθάνοντας στο σημείο να εμφανίζεται σε μερικά από τα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου, μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θεατές. Γεννήθηκε στη Μόντενα στις 12 Οκτωβρίου του 1935 και τραγούδησε για πρώτη φορά σε μία χορωδία μαζί με τον πατέρα του Φερνάντο, λάτρη της όπερας και ερασιτέχνη τραγουδιστή. Την τελευταία δεκαετία περιόρισε στο ελάχιστο τις εμφανίσεις του, ενώ οι επικριτές του υποστήριζαν ότι η φωνή του είχε πια την αντοχή να εκτελεί μόνο λίγα κομμάτια κάθε φορά. Η τελευταία του συναυλία ήταν στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Τορίνο το 2006 και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς υπεβλήθη σε εγχείριση για καρκίνο στο πάγκρεας και αποσύρθηκε στο σπίτι του στη Μόντενα, ενώ δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ δημοσίως...
Ο Παβαρότι έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή του στους «Τρεις Τενόρους», από κοινού με τους Χοσέ Καρέρας και Πλάθιντο Ντομίνγκο.
«Τα είχα όλα στη ζωή μου, πραγματικά όλα, αλλά ακόμη και αν τα έχανα με το Θεό είμαστε πάτσι», είχε πει σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του ο Λουτσιάνο Παβαρότι.

«Πάντοτε θαύμαζα το μεγαλείο που έδωσε ο Θεός στη φωνή του, αυτή την ολοφάνερη ηχητική χροιά από τα πολύ χαμηλά μέχρι το ανώτερο της φωνητικής εμβέλειας ενός τενόρου» δήλωσε ο Πλάθιντο Ντομίνγκο.

Έγινε το όνειρο καπνός

2007-09-03T08:21:00.001+03:00

ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΘΥΜΩΜΕΝΗ. Μην κοιτάτε που χαμογελάω. Είμαι πολύ θυμωμένη. Και πολύ θλιμμένη. Το ίδιο φαντάζομαι και εσείς. «Υπάρχουν πράγματα που δεν επιτρέπεται να είναι αληθή», λέει ένας μεγάλος συγγραφέας και αυτό σκεφτόμουν διαρκώς τις προηγούμενες ημέρες: Σάββατο στην Αρκαδία, Κυριακή στην Ηλεία, Δευτέρα στην Εύβοια. Ένα τριήμερο ταξίδι στη φωτιά, στη θλίψη, στην αδυναμία, στα μάτια των ανθρώπων.
ΟΙ ΦΛΟΓΕΣ να κατεβαίνουν από τον λόφο με ένα απειλητικό σύρισμα «χσχσχσχσχσχς», πλησιάζοντας το χωριό Ασέα, στην Αρκαδία. Εδώ γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Νίκος Γκάτσος. «Κοίτα πώς κλαίει ο ουρανός, δεν είναι πια γιορτή, έγινε το όνειρο καπνός, πες μου γιατί, γιατί». Εδώ είναι θαμμένος, στο νεκροταφείο του χωριού που απειλήθηκε όταν η φωτιά έφθασε, μεσημέρι Σαββάτου. «Πάει ο καιρός που ήταν ο κόσμος δροσερός».
ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ Σταύρο Θεοδωράκη κατευθυνόμαστε προς τη Ζαχάρω. Λίγο έξω από την Ασέα περνάμε από ένα σπίτι που καίγεται. Σταματάμε. Το φωτογραφίζει. Κοιτάζουμε αμίλητοι τη φωτιά να τρώει τα σωθικά του. Στα κάγκελα του πρώτου ορόφου έχει αποτυπωθεί μια χρονολογία: 1955. Είναι λες και αισθάνεσαι με τι χαρά δόθηκε η παραγγελιά: «Μάστορα, βάλε και τη χρονιά, να ΄χουμε να θυμόμαστε». Η στέγη που έχει καταρρεύσει συνόδευσε τη ζωή μιας οικογένειας, καβγάδες συζυγικούς, έρωτες παιδικούς, αγώνες για τη γη, για τη μόρφωση. Στην πίσω αυλή στήθηκαν τρικούβερτα γλέντια συγγενικά, το καφεδάκι που έπινε κάθε απόγευμα ο ιδιοκτήτης με την κυρά του, παιχνίδια και σκανταλιές. «Χτίστηκα με ελπίδες για κάτι καλύτερο», φαίνεται να λέει το σπίτι. 1955. Μια εποχή που η Ελλάδα άλλαζε. Ίσως δεν άλλαξε τόσο πολύ τελικά. Όχι σε όλα.
ΝΕΚΡΙΚΗ ΣΙΩΠΗ. Το μεσημέρι, όταν πλησίαζε η φωτιά, χτύπησαν οι καμπάνες. «Τρέχαμε σαν τρελοί, σαν τα πρόβατα μπροστά, χωρίς να βλέπουμε τίποτα από τους καπνούς». Όταν πέρασε η φωτιά, γύρισαν. Ένας παππούς έμεινε να σώσει τα γίδια, βάζοντάς τα στο γήπεδο. Τα κατάφερε. Γερό σκαρί, αποφασισμένος. «Τι είμαστε εμείς χωρίς αυτά;». Τώρα το χωριό δεν έχει φως ούτε νερό. Καθώς η νύχτα καλύπτει τα πάντα, όλα τα πουλιά μαζεύονται στο μοναδικό δέντρο που δεν έχει καεί. Και αρχίζουν να κελαηδούν δαιμονισμένα. Το μόνο που πολεμά το σκοτάδι είναι η φωτιά στο απέναντι βουνό Τσεμπερού. Το μόνο που έμεινε να περιγράφει τα όρια του κόσμου.
ΤΟ ΠΙΣΩ ΒΟΥΝΟ ΣΤΑΧΤΗ. O Καϊάφας στάχτη. Και άλλα βουνά στάχτη. Δάση παρθένα, δάση μοναδικά που ανήκαν στο πρόγραμμα Νatura, δάση ταπεινά που συνοδοιπορούσαν με τους κατοίκους αυτού του τόπου για πολλά χρόνια, δάση από βαλανιδιές που καίγονταν με τη συνοδεία των ήχων «μπαμ, μπαμ, μπαμ» από τα βαλανίδια που έσκαγαν, δάση της Ηλείας, της Μεσσηνίας, της Αρκαδίας, της Εύβοιας. Δάση δικά μας. Και τώρα τι; Πώς θα το ΄λεγε ο Γκάτσος; «Πάρ΄ το σημαία της ζωής να σαβανώσεις τον θάνατο Κι ας μη λυγίσει η καρδιά σου Κι ας μην κυλήσει το δάκρυ σου πάνω στην αδυσώπητη τούτη γη Δεν ωφελεί το παράπονο Ίδια παντού θα ΄ναι η ζωή με το σουραύλι των φιδιών στη χώρα των φαντασμάτων Με το τραγούδι των ληστών στα δάση των αρωμάτων Με το μαχαίρι ενός καημού στα μάγουλα της ελπίδας Με το μαράζι μιας άνοιξης στα φυλλοκάρδια του γκιώνη Φτάνει ένα αλέτρι να βρεθεί κι ένα δρεπάνι κοφτερό σ΄ ένα χαρούμενο χέρι Φτάνει ν΄ ανθίσει μόνο Λίγο σιτάρι για τις γιορτές, λίγο κρασί για τη θύμηση, λίγο νερό για τη σκόνη...».

Της ΝΑΤΑΣΑΣ ΜΠΑΣΤΕΑ (Από ΤΑ ΝΕΑ)

«Ελληνικότητα είναι η σχέση μας με τη γλώσσα και η συνομιλία μας με το χρόνο»

2007-08-29T11:16:00.000+03:00

Η Μάρω Δούκα (από την Πατριδογνωσία της Άννας Γριμάνη στο περιοδικό Κ)

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;
Ούτε αίσθημα, πιστεύω, ούτε συνείδηση. Απλώς υπάρχει, εάν και όσο υπάρχει, αβίαστα στη ζωή μας, όπως αβίαστα κυλάει, ή οφείλει να κυλάει, το ποτάμι προς τη θάλασσα. Και είναι η σχέση μας με τη γλώσσα και η συνομιλία μας με το χρόνο.
Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.
Ένα εξαιρετικής τεχνικής και χρωματικών συνδυασμών, επάνω σε κίτρινο ατλάζι, κέντημα της μητέρας μου.
Η υπέροχη εκδοχή του Έλληνα.
Γιατί όχι η υπέροχη εκδοχή της Ελληνίδας; Μπούκαραν, λέει, στα χρόνια της Κατοχής οι Γερμανοί λάτρεις του Πλάτωνα και του Γκαίτε στο σπίτι μιας Κρητικιάς γερόντισσας για να συλλάβουν την κόρη της, κι εκείνη μέσα στην ταραχή, αλλοπαρμένη, τους ζητούσε συγγνώμη γιατί δεν είχε τίποτα να τους φιλέψει, ούτε έναν ρεβιθοκαφέ!
Αυτό που με χαλάει.
Πολλά, και πιο πολύ απ’ όλα η καταναλωτική μανία μας.
Είναι προσόν ή μειονέκτημα να είσαι Έλληνας σήμερα;
Και σήμερα και χθες, ούτε προσόν, θα έλεγα, ούτε μειονέκτημα. Ευλογία μόνο ή κατάρα. Ανάλογα με τη στιγμή και τη διάθεση.
Παράγει πολιτισμό ο Έλληνας της νέας εποχής ή μένει προσκολλημένος σε μια ρητορική ελληνικότητα;
Ο πολιτισμός δεν παράγεται, καλλιεργείται και ευδοκιμεί αναπόσπαστος από τον περιβάλλοντα χώρο του… Γιατί πολιτισμός, βέβαια, δεν είναι μόνο τα μεγάλα και τα σπουδαία, «πολιτισμός» είναι και οι φωτιές που ανάβουμε και καίμε τα δάση μας, «πολιτισμός» και ο τρόπος που σβήνουμε τις φωτιές.
Με ποια ταυτότητα οι Νεοέλληνες περιέρχονται στον σύγχρονο κόσμο;
Με την ταυτότητα του ανασφαλούς που άγεται από τη μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του και φέρεται από τη μειονεξία του απέναντι σε όσους θεωρεί ανώτερους…
Το ελληνικό μου «γιατί» κι ένα «πρέπει» που πέταξα.
Τα «γιατί» μου είχαν πάντα να κάνουν μ’ εμένα και εξαρτιόνταν άμεσα από τα «πρέπει» μου. Γι’ αυτό και δεν μου περίσσευε τίποτα για πέταμα.
Ο Έλληνας ποιητής μου.
Ο Γιάννης Ρίτσος. Αλλά και ποιητές της γενιάς μου. Και η Κική Δημουλά. Και φυσικά ο Σολωμός. Και βέβαια ο Καβάφης.
Η αδιαπραγμάτευτη ελληνική αλήθεια μου.
Όλοι τρώγαν και πίναν, λέει, στο πανηγύρι του Άϊ-Γιαννιού, και ο στρατηγός Μακρυγιάννης, δεκατετράχρονο παλικαράκι τότε, έστεκε παρακεί ντροπιασμένος, γιατί τον είχε ξυλοφορτώσει δημόσια ένας συγχωριανός του. Κι αυτή την ντροπή άλλο κριτή δεν ήβρε να την πει και να τον δικαιώσει παρά τον Άϊ-Γιάννη. Μπαίνει νύχτα στην εκκλησία, κλείνει την πόρτα κι αρχινά τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες: «Τ’ είναι αυτό οπού ‘γινε σ’ εμέναν, γομάρι είμαι να με δέρνουν;». Και τον παρακαλεί να του δώσει άρματα καλά κι ασημένια και δεκαπέντε πουγκιά χρήματα κι αυτός θα του φτιάξει ένα μεγάλο καντήλι ασημένιο. Κι έτσι, «με τις πολλές φωνές», καταλήγει, «κάμαμεν τις συμφωνίες με τον άγιον». Και περνούσαν τα χρόνια και πρόκοψε ο ξυλοδαρμένος έφηβος και πολέμησε τη νεκραναστημένη πατρίδα κι έμαθε γράμματα στα γεράματά του, γιατί δεν άντεχε να βλέπει το άδικο να πνίγει το δίκιο και αυτός να μην μπορεί να μας αφήσει γραμμένο ότι είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ». Αυτό, λοιπόν, το μακρυγιαννικό «εγώ» που αναζητάει το «εμείς», για να υπάρξει, ήταν ανέκαθεν η αδιαπραγμάτευτη ελληνική μου αλήθεια.
Η οδός των Ελλήνων στον παγκόσμιο χάρτη – ορίστε την.
Θα την όριζα ως επαρχιακή οδό τραυμάτων και θαυμάτων…

* Photo: © E.KE.BI, 2001. Σταφυλίδου

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ

2007-08-26T09:08:00.000+03:00

Μόνο μια πύρινη κόλαση. Δεκάδες νεκροί.

Άνθρωποι εγκλωβισμένοι και εγκαταλελειμμένοι.

Περιουσίες που έγιναν στάχτη.

Πολύτιμα δάση και καλλιέργειες καταστράφηκαν.

Η μεγαλύτερη τραγωδία όλων των εποχών συντελέστηκε τούτο το Σάββατο στην Ελλάδα.
Οι εγκληματίες θα πρέπει να τιμωρηθούν με τον ίδιο τρόπο

που αυτοί επέλεξαν να τιμωρούν τη φύση.

Μια άλλη τέχνη στην άμμο

2007-08-15T20:07:00.000+03:00

Η μικρή Αλεξάνδρα απορεί, μπορεί και να θαυμάζει βλέποντας τούτα τα παρακάτω

στην άμμο

σε παραλία του Μολύβου

Δεν είναι ακριβώς έτσι…

2007-07-31T00:39:00.000+03:00

Για τον κ. Λευτέρη Παπαδόπουλο, εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (Ματιές)

Κύριε Παπαδόπουλε,

Στο τελευταίο σας χρονογράφημα (ΤΑ ΝΕΑ, 21/07/2007) με τίτλο «Ο Μόλυβος», αναφέρεστε στα τρία τραγούδια που «μπήκε» ο Μόλυβος και γράφετε: «Εδώ και κάμποσο καιρό, μπήκε και στο ελληνικό τραγούδι. Η αρχή έγινε από μένα. Γράψαμε τα «Μάγια» με τον Μίκη και ερμήνευσε η Φαραντούρη. Ακολούθησε, με δικό του τραγούδι, ο Παντελής Θαλασσινός, μιλώντας και για τη γειτονική Πέτρα. Την έσχατη «πινελιά», μέχρις ώρας, την έβαλε ο Άλκης Αλκαίος. Τη μελωδία έγραψε ο Θ. Μικρούτσικος και τραγούδησε ο Μ. Μητσιάς.».
Θα ήθελα εδώ να κάνω μια παρατήρηση και δύο ενδείξεις. Ενώ γράφετε για το πρώτο, το δικό σας τραγούδι και ονομάζετε και τους άλλους δυο συντελεστές (Θεοδωράκης-Φαραντούρη), αγνοείτε τον στιχουργό του δεύτερου τραγουδιού (Από την Πέτρα ως το Μόλυβο). Αυτό το τραγούδι δεν είναι του Θαλασσινού, (όπως δεν είναι και του Θεοδωράκη το «Μάγια»). Ο στιχουργός είναι ο Λέσβιος, εκ Πέτρας, Χρυσόστομος Γελαγώτης. Το μελοποίησε και το τραγούδησε ο Παντελής Θαλασσινός.
Και οι δύο ενδείξεις: Πρώτη, η «έσχατη πινελιά» (εδώ ονομάζετε όλους τους συντελεστές) το τραγούδι δηλαδή «Κούκος μόνος σ' ένα ταμπλό» από τον δίσκο ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΟΝΑΧΟΙ (του 2007) είναι επανεκτέλεση του τραγουδιού «Άνοιξη» που μελοποίησε ο Μάριος Τόκας και το τραγούδησε ο Δημήτρης Μητροπάνος στον δίσκο «ΕΝΤΕΛΒΑΙΣ» (του 1999). Νομίζω ότι τότε, το τραγούδι πέρασε απαρατήρητο! Η δεύτερη, συμπληρωματικά το αναφέρω είναι κι άλλο ένα τραγούδι, του αλησμόνητου Μηθυμναίου λογοτέχνη Νάσου Θεοφίλου «Στους άγιους καφενέδες» που μελοποίησε και τραγούδησε η Νένα Βενετσάνου στον δίσκο CAFÉ GRECO (του 2003). «Στο Μόλυβο μια μέρα / φρεσκάρισε ο καιρός / θολώσαν τα μεράκια / φουρτούνιασε ο καιρός» μας έλεγε ο Νάσος.

Αυτά και να έχετε ένα καλό καλοκαίρι στο Μόλυβο.

Στράτος Δουκάκης
(Μόλυβος)

Τα νέα 7 θαύματα του Κόσμου!

2007-07-08T10:12:00.000+03:00

Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Η Ακρόπολή μας παρέμεινε εκτός! Χτες βράδυ στη Λισαβόνα σε ειδική τελετή στο Στάδιο του Φωτός (Estadio da Luz) ανακοινώθηκαν τα νέα 7 σύγχρονα θαύματα του κόσμου! Επιλέχτηκαν: Το Σινικό Τείχος (Πεκίνο, Κίνα), Η αρχαία πόλη Πέτρα (Ιορδανία), Το Άγαλμα του Χριστού του Λυτρωτή (Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία), Μάτσου Πίτσου (Περού), Η Πυραμίδα Τσίτσεν Ίτζα (Γιουκατάν, Μεξικό), το Κολοσσαίο (Ρώμη Ιταλία), Ταζ Μαχάλ (Άκρα, Ινδία).
Στη ψηφοφορία συμμετείχαν περισσότερα από 90 εκατομμύρια άνθρωποι μέσω Διαδικτύου και κινητών τηλεφώνων. Από την «θαυματουργή» επτάδα απουσιάζουν, μεταξύ άλλων, η Ακρόπολη της Αθήνας, η Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης, ο Πύργος του Αϊφελ, το Νησί του Πάσχα, το Στόουχεντζ, το Αγαλμα της Ελευθερίας, η Όπερα του Σίδνεϊ, ο ναός του Ανγκόρ Βατ στην Καμπότζη και το Κρεμλίνο.
Οι Πυραμίδες της Αιγύπτου είχαν τεθεί εκτός συναγωνισμού και είναι οι μόνες κατασκευές από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου που διατηρούν τον χαρακτηρισμό του θαύματος, παράλληλα με τα επτά του σύγχρονου κόσμου.

Φτάνει πια!

2007-07-07T10:43:00.000+03:00

Μια διαμαρτυρία για την αναδάσωση της χώρας που ξεκινάει από τους μπλόγκερς.

Ένας ποταμός δακρύων για τη φλεγόμενη χώρα μας.

Μια αστική επανάσταση για την κατοχύρωση της πράσινης ελευθερίας στην Ελλάδα.

Όχι άλλες πυρκαγιές! Όχι άλλες πλημμύρες!

Αυτή την Κυριακή στο Σύνταγμα στις 7μ.μ.

Όλοι μαζί να σηκώσουμε τη σημαία της αναδάσωσης!

Αναδημοσίευση από το blog της Ιουστίνης
http://ioustini.blogspot.com/

Οι πυρκαγιές, έτσι κι αλλιώς, ξεσπούν κάθε χρόνο.

Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι, δυστυχώς, δεν μαθαίνουμε απ' αυτές.

Και το χειρότερο: Ο κρατικός μηχανισμός δεν μαθαίνει να τις αντιμετωπίζει!

Σ.Δ.

http://1.bp.blogspot.com/_MRJlv6BgLEY/RopdB7-B4zI/AAAAAAAAAE0/lUcnAfh8kqQ/s1600-h/mi_meineis_ametoxos___ftanei_pia[1].jpg

Μάνος Χατζιδάκις, πάνε 13 χρόνια...

2007-06-16T20:44:00.000+03:00

Σαν σήμερα πάνε 13 χρόνια, ένα απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1994, έφυγε από κοντά μας ο Μάνος Χατζιδάκις, μια εμβληματική προσωπικότητα της Ελληνικής μουσικής. Έτσι σήμερα θέλησα να αφιερώσω τις λίγες τούτες γραμμές σαν δείγμα εκτίμησης, θαυμασμού και αγάπης. Και σας αφήνω με το "Χάρτινο το φεγγαράκι", ένα χαρακτηριστικό τραγούδι, αυτού του ευαίσθητου μουσικού που έμελλε να καθορίσει τον τρόπο και το ύφος της μουσικής στη σύγχρονη Ελλάδα.
Κάντε κλικ στο τοξάκι και απολαύστε το.

Όλα σε θυμίζουν...

2007-06-16T20:29:00.000+03:00

Στο Μάνο Λοίζο...

Ακόμα και σήμερα, 25 χρόνια μετά τον άδικο θάνατό του, ο Μάνος Λοίζος δεν έχει σταματήσει να μας συγκινεί. Μα... δεν έχουμε κι εμείς σταματήσει να τον ακούμε και να τον τραγουδάμε... να τον θυμόμαστε. «Όλα σε θυμίζουν» Μάνο! Όλα σε θυμίζουν για τη μουσική σου, το ήθος σου, τη γλυκύτητά σου, την ευαισθησία σου, την αθώα παιδική καρδιά σου, το ταλέντο σου. Για τα τραγούδια σου που δεν έπαψαν ποτέ να μας συγκινούν, να μας εμπνέουν, που ακόμα λατρεύονται, ακόμα ακούγονται σαν να είναι σημερινά.
Δεν θα ήθελα να περιγράψω τον τρυφερό συνθέτη, το κάνει ο ίδιος με τη μουσική του. Τα τραγούδια και οι νότες του σχηματίζουν την εικόνα του κι οι στίχοι ζωγραφίζουν το πρόσωπό του.
Θα ήθελα, όμως να πω, με στίχους απ’ τα τραγούδια του ότι: «τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή, τ’ όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου ¨ γιατί¨». Έτσι κι αλλιώς «ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά ήταν μια λέξη μοναχά ελευθερία κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά». Και είμαι σίγουρος πως «θα τον μεθύσουμε τον ήλιο, θα τον τρελάνουμε τον φίλο, σίγουρα ναι». Γι’ αυτό «σ’ ακολουθώ σ’ αγγίζω και πονάω, κλείνω τα μάτια και σ’ ακολουθώ». Για να σου πω πως: «Όλα σε θυμίζουν απλά κι αγαπημένα πράγματα δικά σου καθημερινά»
Κι επειδή έχω τις μουσικές μου ευαισθησίες με τα τραγούδια του σας αφήνω με το "Όλα σε θυμίζουν". Κάντε διπλό κλικ στο βελάκι:

Η Εύα δεν αμάρτησε!

2007-06-06T21:19:00.001+03:00

(Υποκρισία και καταστολή)

Αγαπητέ κ. Βουλγαράκη, άλλο πράγμα η Αυτονομία της Τέχνης και άλλο η Αστυνομία Πόλεων.
Στην Ελλάδα της άγνοιας και της υποκρισίας ασχολούμαστε με την τέχνη μόνο όταν αποκαθηλώνονται τα έργα της και όχι όταν βρίσκονται αναρτημένα. Αυτή είναι η κουλτούρα μας.

Όχι διαλεκτική αλλά ανασταλτική. Επίσης εφόσον αδυνατεί η Εταιρεία Τεχνοκριτών να διαπλάσει αισθητικά το ευρύτερο κοινό, Δράση τεχνοκρίτη αξιωματικά αναλαμβάνουν η Άμεση δράση και ο αξιωματικός υπηρεσίας. Όποτε θίγονται τυχόν ακροδεξιά ανακλαστικά. Πράγμα που συμβαίνει, ω της συμπτώσεως, σε προεκλογικές περιόδους. Θυμηθείτε, ο σάλος με το Outlook ξέσπασε παραμονές των εκλογών του 2004. Οπότε και τα έργα του Τ. de Cordier αποκαθηλώθηκαν με εντολή Ευ. Βενιζέλου από τον χώρο της ΑΣΚΤ. Δηλαδή από πανεπιστημιακό άσυλο! Το κράτος του Ωραίου επαγρυπνά.
Στην παρούσα περίπτωση, τα video της Εύας Στεφανή, είχαμε αποκαθήλωση, προσωποκράτηση και αυτόφωρο, με τον υπουργό Πολιτισμού να υπερασπίζεται μεν την αυτονομία της τέχνης αλλά και να δηλώνει πως η συγκεκριμένη δημιουργία δεν τον καλύπτει αισθητικά -κι άλλος τεχνοκριτικός! Επιπλέον δεν εμπόδισε την Αστυνομία να εισβάλει στην ArtAthina, θεσμό επιτροπευόμενο από το ΥΠΠΟ, και να διαπράξει βαρύτατη μορφή λογοκρισίας. Λογοκρισία την οποία ο κ. Βουλγαράκης δεν καυτηρίασε. Βλέπετε, έρχονται εκλογές. Και δεν παίζει κανείς με τα «σύμβολα». Ιδιαίτερα όταν λέγεσαι «Μπομπ Σφουγγαράκης».
Εμένα πάλι μ' ενοχλεί να παίζεται ο εθνικός ύμνος προς τιμήν της Παπαρίζου και του Σαμπρέλ και να τυλίγεται η Γαλανόλευκη στα πόδια του Καραγκούνη. Γούστα είναι αυτά! Επειδή το kitsch κατοικοεδρεύει σε κάθε έκφανση της τηλε-δημοκρατίας μας κι είναι ντροπή η τέχνη να μετριέται με όρους και επιχειρήματα Τράγκα. Τουλάχιστον ας μείνει αυτός ο χώρος αλώβητος από την επικυριαρχία του δικομματικού λαϊκισμού που μας κυβερνά.
Έτσι, αντί να μιλάμε για το λίγο και το δήθεν της ArtAthina και τις life style εισαγόμενες «μοντερνιές» της, επιχειρηματολογούμε σχετικά με το ότι τα «όρια» της, τέχνης δεν (πρέπει να) τα ορίζουν οι «εισαγγελείς» ή οι «αγανακτισμένοι πολίτες»• όπως εξάλλου και τα όρια της γλώσσας. Το επίσης λυπηρό είναι πως οι «μοντέρνοι» συμμετέχοντες και οι διοργανωτές αυτής της σύναξης των γκαλερί. ΔΕΝ σταμάτησαν τις δραστηριότητές τους, ούτε κατέβασαν τα έργα αλλά προσπάθησαν να επωφεληθούν από την απρόοπτη (;) διαφήμιση. Μοναδική, τιμητική εξαίρεση ο Γιάννης Ζιώγας.
Είπαμε: Χωρίς άποψη και χωρίς στάση καμία προοδευτική ιδέα δεν μπορεί να υποστηριχθεί όπως και χωρίς θεωρία δεν συγκροτείται κανένα αυθεντικό έργο τέχνης.
Επί της ουσίας τώρα: Η Εύα Στεφανή μοντάρει μιαν οπτική εικόνα (γυμνή γυναίκα = μητρότητα, ερωτισμός αλλά και πορνογραφική εκμετάλλευση) και μια ηχητική (Εθνικός Ύμνος, από εκτέλεση μπάντας επί χούντας = ολοκληρωτικό κράτος, πατριδοκαπηλία, κενή ρητορεία). Αυτά τα δύο, αυτοϊκανοποιούμενο σώμα και κρατικό σύμβολο, αντιπαρατιθέμενα «μιλούν» για το ιδιωτικό και το δημόσιο, για τον αποκλεισμό και την αυθαιρεσία. Κι όλα αυτά διατυπωμένα με τον τρυφερό και υπαινικτικό τρόπο της Στεφανή. Μέσα από μια φθαρμένη κόπια του '70 διαρκείας 40'' μόλις. Με απαγόρευση της εισόδου σε άτομα κάτω των 18 ετών. Και με υπόκρουση του Ύμνου μέσα από ειδικά ακουστικά. Υπενθυμίζω πως το γυμνό, θήλυ φύλο παρουσιάζει από το 1860 ο Κουρμπέ στον πίνακα «Οι απαρχές του κόσμου» και ο Ντισάν στο Etant Donnes (1946-66). Όπου, από μια κλειδαρότρυπα βλέπει κανείς ένα εφηβαίο. Όπως ακριβώς και στο έργο της Στεφανή. Εξάλλου ο Σολωμός θίγει τον ερωτισμό στη «Γυναίκα της Ζάκυνθος», ενώ τον αποθεώνει σ' όλο του το έργο ο Εμπειρίκος.
Συγγνώμη, κύριε Αστυφύλαξ!
Το έργο της Στεφανή επίσης μιλάει για την ανδρική αυθαιρεσία πάνω στο γυναικείο σώμα αλλά και για την αυθαιρεσία του κράτους πάνω στους πολίτες. Και γι' αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Επειδή ενοχλεί τους υποκριτές και τους επαγγελματίες «Έλληνες». Αυτούς που εθελοτυφλούν μη αντιλαμβανόμενοι πως το ίδιο το κράτος είναι αυτό που ασχημονεί πάνω στα εθνικά μας σύμβολα με το απαράδεκτο λ.χ. σωφρωνιστικό ή ιατροφαρμακευτικό του σύστημα. Πόσοι «αυτοκτόνησαν» τον περασμένο μήνα στις φυλακές; Πόσοι πέθαναν στα νοσοκομεία; Ποια μαφία εμποδίζει την πρόσβαση στις ακτές;
Τη βαθύτερη κρίση που μαστίζει αυτόν τον τόπο κανείς δεν αποφασίζει να την θίξει ουσιαστικά• χωρίς γραφικότητες ή μελοδραματισμούς. Εκεί έγκειται η μεγάλη υποκρισία. Πάντων.
Ένα έργο τέχνης τώρα μπορεί να μιλά συμβολικά και με μια μεταγλώσσα που ασκεί βία στην κοινότοπη χρήση της γλώσσας. Εξού και το όποιο σοκ. Μπορεί επίσης να υμνεί ή και να καταγγέλλει συγκινώντας και αμφισβητώντας εδραίες, δηλαδή μεταφυσικές, αντιλήψεις. Φανταστείτε για παράδειγμα πώς άκουγαν τον Εθνικό Ύμνο, απ' τα μεγάφωνα του στρατοπέδου τους, οι εξόριστοι στη Γυάρο. Ή πώς έβλεπαν τη σημαία οι μελλοθάνατοι της Ακροναυπλίας. Το ότι αγαπάμε την πατρίδα μας δεν σημαίνει ότι δεν την κρίνουμε ή δεν μας πικραίνει. Η τέχνη πάλι, άλλης τάξης πατρίδα αυτή -όπως εξάλλου και η γλώσσα- μας μαθαίνει να βλέπουμε τον κόσμο αλλιώς. Δηλαδή ξανά απ' την αρχή. Και χωρίς στεγανά...
----

YΓ.: Το άρθρο 16 του Συντάγματος κατοχυρώνει την ελευθερία της τέχνης και της έρευνας. Ενώ ο Συνήγορος του Πολίτη καταδίκασε τελεσίδικα ως παράνομη την αποκαθήλωση του έργου στο Outlook (Ιούνιος 2005, συνήγορος Α. Τάκης).

ΥΓ.2: Βέβαια και οι υπεύθυνοι του ArtAthina «λογόκριναν», αποκλείοντας τη ζωγραφική του Ευ. Κουζούνη με τρόπο ήκιστα καλλιτεχνικό. Επειδή τα πράγματα έχουν σχεδόν πάντα δύο όψεις.

Του ΜΑΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ πανεπιστημιακού - συγγραφέα
Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/06/2007

Η μεταβολή της γυνακείας φιγούρας

2007-06-03T00:32:00.000+03:00

Δείτε τη συνεχή μεταβολή της γυναικείας φιγούρας μέσα από την τέχνη με τη βοήθεια της τεχνολογίας κάνοντας, απλά διπλό κλικ στο play και δίνοντας ένταση στα ηχεία σας.

Για την Αμαλία κι εγώ...

2007-06-02T15:51:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά.

Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org,

λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36,

λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515.

Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

«Οδοιπορώ στην πατρίδα»

2007-05-27T11:26:00.000+03:00

«Την Ελλάδα, οι εξουσίες την κατάντησαν να είναι η ψωροκώσταινα».
«Παράδειγμα, το διαβόητο πλέον βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού, έργο προδοτικό, όχι ελεύθερων ανθρώπων, αλλά υποτελών· που έχουν σκύψει το κεφάλι σε αφεντικά, γιατί έχουν συμφέροντα -οικονομικά, δοξαστικά, παραδοξαστικά... Μα να παραποιείται η Ιστορία και να γράφεται τάχα από επιστήμονες; Αυτοί που σκοτώθηκαν στην Αλβανία επιστήμονες ήταν; Ή υλικά κατεδαφίσεως; Την Ιστορία την έφτιαξαν οι Κολοκοτρωναίοι, το έπος της Αλβανίας, η Εθνική Αντίσταση; Ή οι "Ρεπούσηδες", με επιταγές έξωθεν;».
«Ξεπεσμός ολέθριος η άρνηση της συνέχειάς μας, το να σερνόμαστε πίσω από την παγκοσμιοποίηση της αγοράς, την παγκοσμιοποίηση της ληστείας δηλαδή».
«Για όλον τον κόσμο, η ομογενοποίηση, είτε από τρόμο είτε από συμφέρον, είναι ό,τι χειρότερο για την επιβίωση· είναι αφύσικο, είναι η ίδια η έρημος, ότι εγκαταλείψαμε τη γη για να κλειστούμε σε πόλεις-γκέτο, όπου η μόνη διέξοδος από τη φυλακή μας είναι η φυλακή της τηλεόρασης. Οπως αφύσικος είναι και ο ανταγωνισμός».
«Ο ανταγωνισμός», λέει, «οδηγεί στην καταστροφή. Και είναι απελπιστικό να σκέφτεται κανείς ότι ο άνθρωπος δεν κινδυνεύει από εξωγήινους, αλλά από τον ίδιο τον εαυτό του -ο Ομηρος, και στην "Ιλιάδα" και στην "Οδύσσεια", το έχει πει, ότι η γη δεν τρέφει τίποτα πιο ολέθριο και πιο τιποτένιο από τον άνθρωπο· κι ότι, ενώ έχει τη δυνατότητα, δεν κάνει τίποτα για να σωθεί. Ελπίζω σε κάποια νέα κινήματα, που μιλούν για επιστροφή στη γη και παλεύουν να μη χάσουμε την ελευθερία έκφρασης τουλάχιστον και την ανθρωπιά μας».

Λόγια της Βούλας Δαμιανάκου

Σε ρυθμούς Champions League η Αθήνα!!!

2007-05-23T16:12:00.000+03:00

Σε ρυθμούς Champions League η Αθήνα. Κόκκινο έβαψαν το κέντρο της Αθήνας, αλλά και κάθε γωνιά της οι οπαδοί της Λίβερπουλ οι οποίοι δεν σταμάτησαν να φωνάζουν συνθήματα υπέρ της αγαπημένης τους ομάδας αλλά και να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ζύθου!!! Σίγουρα η ατμόσφαιρα της πλατείας Συντάγματος για μια εβδομάδα θα μυρίζει όλη... μπύρα.

Χιλιάδες Βρετανοί οπαδοί έχουν ταξιδέψει στη χώρα μας χωρίς το «μαγικό χαρτάκι» γι’ αυτό έχουν επιστρατεύσει κάθε τρόπο για να βρουν έστω ένα εισιτήριο.

Οι Ιταλοί, οπαδοί της Μίλαν κι αυτοί έχουν τον τρόπο τους να δηλώσουν την όχι και τόσο πολυπληθή παρουσία τους. Βλέπετε η ALITALIA με την απεργία της χάλασε τα σχέδια αρκετών φιλάθλων με το εισιτήριο στο χέρι.

Πάντως ελπίζουμε να γίνει ένα όμορφο παιχνίδι απόψε να δούμε καλό ποδόσφαιρο, όπως μας έχουν συνηθίσει αυτές οι εκπληκτικές ομάδες, να κερδίσει ο καλύτερος και όλα να κυλήσουν ομαλά.

Εν τω μεταξύ στο δικό μας μεγάλο λιμάνι, οι Κλοντ Μακελελέ, Λουίς Σαχά, Ζουνίνιο και Νούνο Γόμεζ, μεταξύ άλλων, εκτός του Τούρκου Σανλί Τουνσάι που, ίσως να είναι ο μόνος σίγουρος, είναι οι παίκτες που απασχολούν τον Ολυμπιακό.
Και που να σφίξουν οι ζέστες...

Μέσα σ' όλο τον χαλασμό, δείξαμε και την ελληνική ευαισθησία μας! Η μικρή που έχει εξαφανισθεί εδώ και αρκετό καιρό είναι κι αυτή παρούσα εδώ, αλλά απούσα από την αγκαλιά των γονιών της...

* Οι φωτογραφίες δικές μου. Στράτος Δουκάκης

«ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ»

2007-05-07T22:52:00.000+03:00

Σήμερα είχα την τύχη να παρευρεθώ στην παρουσίαση του βιβλίου της καλής μας φίλης και εξαίρετης συγγραφέα και δημοσιογράφου Ιουστίνης Φραγκούλη, «ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ» στο βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ. Έζησα τη χαρά και τη συγκίνηση που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της και της εύχομαι να έχει συνέχεια στις επιτυχίες της. Ήταν μια κούκλα η Ιουστίνη μας.

Στράτος Δουκάκης

Περίληψη βιβλίου

Έξι κορίτσια σμίγουν την εποχή της αθωότητας στο νησί τους. Μεγαλώνουν με όνειρα για μία ζωή ομορφότερη από εκείνη των μητέρων τους. Η Τζούλια, η Νάνσυ, η Αθηνά, η Εμυ, η Μαρία, η Καίτη ωριμάζουν στη σκιά της δικτατορίας ευελπιστώντας πως θα νικήσουν τις δύσκολες συνθήκες. Στη γιορτή της αποφοίτησης του λυκείου δίνουν τον όρκο να βρεθούν στη «στροφή για τα σαράντα».

Εκείνη την ίδια μέρα ένας αναπάντεχος τραγικός θάνατος τις χωρίζει. Η Τζούλια, σημαδεμένη από τις κηλίδες του αίματος, καταφεύγει στη ξενητειά. Χαράσσει μοναχική πορεία στο Μόντρεαλ του Καναδά. Παλεύει να συμφιλιωθεί με το παρελθόν της ζωγραφίζοντας τα πορτρέτα των συμμαθητριών της σε μεταφεμινιστικό ύφος. Οι άλλες διασκορπίζονται στους δρόμους που τους επιφύλαξε η μοίρα. Σπουδάζουν, ερωτεύονται, ζούνε την καθημερινότητα της σύγχρονης Ελλάδας.Η Τζούλια, που στο μεταξύ έχει χαθεί από τις παιδικές της φίλες, τις καλεί ύστερα από είκοσι χρόνια στο σπίτι της, στη λίμνη του Μόντρεαλ, να τιμήσουν εκείνο το περίφημο ραντεβού «στη στροφή για τα σαράντα».

Αμήχανες αλλά σημαδεμένες από τους ακατάλυτους δεσμούς της κοινής ιστορίας οι έξι γυναίκες ξεδιπλώνουν τις ζωές τους αποκαλύπτοντας η μια στην άλλα όσα δεν τόλμησαν ποτέ να ξεστομίσουν. Γέλια, χαρές, πίκρες, απογοητεύσεις, φθαρμένοι έρωτες, ανεκπλήρωτα όνειρα, τολμηρές αποφάσεις συνθέτουν αυτή τη συνεύρεση που κορυφώνεται με μία λαμπρή γιορτή γυναικών σε ψηλά τακούνια. Οι άντρες γίνονται συνένοχοι καθώς απολαμβάνουν τον ηδονικό ήχο του χορού τους.

«Τελικά η φιλία των γυναικών γεννιέται τα χρόνια της ανιδιοτέλειας, φουντώνει με την άνθηση των ορμονών, υποσιτίζεται τον καιρό του έρωτα, ανασταίνεται μετά το γάμο, αναβιώνει με την ωριμότητα. Δεν ξεχνιέται ποτέ όπως το ποδήλατο και το κολύμπι!», γράφει κάπου η συγγραφέας.Ένα τρυφερό βιβλίο με άποψη για τη γυναίκα την εποχή της ισότητας. Μια τρυφερή προσέγγιση για τις φιλίες που αντέχουν στον χρόνο - ακόμη κι όταν μεσολαβούν ωκεανοί!

* Η Ιουστίνη Φραγκούλη έχει δώσει κι άλλα δείγματα λογοτεχνικής γραφής: προηγήθηκε το μυθιστόρημα «Πετάει, πετάει το σύννεφο» (εκδόσεις «Ψυχογιός»), ο μυθιστορηματικός οδηγός «Στις αγορές του Κόσμου» (εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα») αλλά και η βιογραφία «Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου» (του Σπυρίδωνος Αμερικής, στις εκδόσεις «Εξάντας»).

Κλωνοποίηση Λύκου

2007-04-25T08:32:00.000+03:00

Ένα ακόμα βήμα του ανθρώπου στα «χωράφια» του Θεού

Οι Snuwolf και Snuwolffy, δυο θηλυκοί λύκοι (ο ένας σκουρόχρωμος και α άλλος ξανθός) είναι από χθες οι 2 πρώτοι εκπρόσωποι του είδους που δεν προήλθαν από φυσιολογική αναπαραγωγή αλλά από τη διαδικασία της κλωνοποίησης. Το αξιοσημείωτο επίτευγμα συνέβη στην Ν.Κορέα από την ίδια επιστημονική ομάδα η οποία είχε κλωνοποίησει τον πρώτο σκύλο του κόσμου, τον Σνούπι, το 2005.
Η δύο λύκαινες οι οποίες δημιουργήθηκαν εξ’ ολοκλήρου εργαστηριακά από την ομάδα των καθηγητών Lee Byung-Chun και Shin Nam-Shik του Πανεπιστημίου της Σεούλ, γεννήθηκαν τον Οκτώβριο του 2005, όμως η δημοσιοποίηση της ύπαρξης τους αποφασίστηκε τώρα, σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά.
Η διαδικασία της κλωνοποίησης ξεκίνησε με λήψη κυττάρων από ανεπτυγμένο λύκο του ζωολογικού κήπου της Σεουλ. Στη συνέχεια τα αυγά που αναπτύχθηκαν εργαστηριακά εμφυτεύθηκαν σε θηλυκούς σκύλους εκεί όπου ανατράφηκαν μέχρι και τη γέννηση τους.
«Οι κλωνοποιημένοι λύκοι ίσως αποτελέσουν μια επανάσταση στον αγώνα για την αύξηση των ειδών που απειλούνται με εξαφάνιση» δήλωσε ο Shin Nam-Shik. «Οι λύκοι, όπως και τα σκυλιά είναι από τα πιο δύσκολα στην κλωνοποίηση ζώα» πρόσθεσε.
Η Ιστορία της κλωνοποίησης Η προσπάθεια του ανθρώπου να «παίξει» το ρόλο του Θεού δημιουργώντας ζωή με τεχνητούς τρόπους, έχει ιστορία άνω του μισού αιώνα.
Η αρχή έγινε το 1952 όταν οι Αμερικανοί Robert Briggs και Thomas King κλωνοποίησαν νεογέννητους βατράχους , τους γνωστούς γυρίνους. Η αρχή μια νέας εποχής είχε έρθει ενώ στη συνέχεια Στη συνέχεια ακολούθησαν άλλα 16 είδη πριν φτάσουμε στο σημερινό επίτευγμα, το οποίο καθιστά το λύκο το 18ο είδος που έχει «πατέρα» τον άνθρωπο.

Αναλυτικά η λίστα των κλωνοποιημένων ζώων:
1)Γυρίνος 1952 Robert W. Briggs Thomas J. King (ΗΠΑ)

2)Κυπρίνος 1963 Tong Dizhou (Κίνα)

3)Ποντίκι 1986 Chaylakhyan Veprencev Sviridova Nikitin (Πρώην Σοβιετική Ένωση)

4)Πρόβατο 1986 Steen Willadsen (Δανία) ο πρόδρομος της πασίγνωστης Dolly(1996)

5)Ασιατική μαιμού 2000 Gerald Schatten (ΗΠΑ)

6)Χοίρος 2000 (Σκωτία)

7)Βόδι (Ινδικό) 2001 ΗΠΑ

8)Βοοείδη (γενικά) 2001 (ΗΠΑ)

9)Αγελάδες 2001 (Βραζιλία)

10) Γατα 2001 Mark Westhusin, Taeyoung Shin (ΗΠΑ)

11)Κουνέλι 2003 (Γαλλία-Ν.Κορέα)

12)Μουλάρι 2003 Gordon Woods,Dirk Vanderwall (ΗΠΑ)

13)Ελάφι 2003 (ΗΠΑ)

14)Άλογο 2003 Cesare Galli (Ιταλία)

15)Αρουραίος 2003 (ΗΠΑ)

16)Μύγα 2004 (Καναδάς)

17)Σκύλος 2005 Lee Byung-Chun, Shin Nam-Shik (Ν.Κορεα)

18)Λύκος 2007 Lee Byung-Chun, Shin Nam-Shik (Ν.Κορεα)

* (Από την ηλεκτρονική εφημεριδα: e-Liberta)

Χέι, Τσο

2007-04-22T01:23:00.000+03:00

Ως το τέλειο θύμα εμφανίστηκε στην έγγραφη απολογία του προς το NBC ο νεαρός Τσο, φονιάς 32 ανθρώπων στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Αποκλεισμοί, διακρίσεις, ταπεινώσεις, δυστυχία και τι δεν επικαλέστηκε σε ένα παραληρηματικό μίγμα, εκρηκτικό όπως αποδείχτηκε, οργής και αυτοοικτιρμού. Στη δίωρη ανάπαυλα της προσωπικής επιχείρησης κομάντος που είχε οργανώσει, βρήκε τον χρόνο και την ψυχραιμία να στείλει το υλικό της διαταραγμένης του ψυχής στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο.Τέλειο θύμα και απόλυτος θύτης ταυτόχρονα, ο Τσο κινήθηκε στην κόψη του ξυραφιού. Μέση λύση και μέση οδός δεν υπήρχε για την αναστατωμένη του συνείδηση. Πέθανε στην κόψη του ξυραφιού, αφού πήρε και άλλους 32 στο λαιμό του, αλλά μας εξομολογήθηκε ότι εκεί ακριβώς ζούσε κιόλας. Πάνω σε κοφτερές λεπίδες που του ξέσχιζαν το νου και την ψυχή. «Βαρέθηκα να το βάζω στα πόδια» λέει σε ένα σημείο, και αυτή η διατύπωση κρύβει τον σκληρό πυρήνα του δράματος που εξελίχθηκε σε λίγες ώρες αλλά που η παραγωγή και η εκπόνησή του πρέπει να κράτησε μία ολόκληρη νεαρή ζωή. Είκοσι τρία χρόνια ακριβώς. Εννέα λιγότερα από τα θύματά του.Στις φωτογραφίες του βλέπουμε την περίληψη όσων εκτυλίχθηκαν. Σαν σε προσχεδιασμένο καρτούν, καρέ-καρέ, παρατηρούμε έναν μικρό Ράμπο, με μπόλικη δόση ναρκισσισμού, να στρέφει το οπλοστάσιό του εναντίον μας, προτού στο τέλος κολλήσει ένα πιστόλι στον κρόταφό του και ένα μαχαίρι στον λαιμό του, συμβολικό προμήνυμα του τραγικού του τέλους. Όταν λοιπόν κινήθηκε με όση δύναμη πυρός διέθετε κατά της μικρής του κοινωνίας, είχε αποφασίσει ότι δεν θα την κοπάναγε άλλο πια από τις αβίωτες και ατιμωτικές καταστάσεις. Θα την κοπάναγε μια και καλή από τη ζωή. Μαζί του θα έπαιρνε και κάμποσους από εκείνους που δεν είχαν ανάγκη να τρέχουν μακριά από τις κακοτοπιές αλλά έτρεχαν και κατέτρεχαν τον ίδιο.«Χέι, Τζο, για πού το 'βαλες με το εξάσφαιρο στο χέρι...» λέει το γνωστό μπλουζ του Τζίμι Χέντριξ. «Χέι Τσο...» θα έπρεπε να ξεκινάει η νέα του εκδοχή.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (Από την Ελευθεροτυπία)

Ο βιολιστής που έβλεπε τα φαντάσματα να περνούν

2007-04-15T21:56:00.000+03:00

«Ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο παίζει εξαίσια μουσική παριστάνοντας τον πλανόδιο μουσικό την ώρα της πρωινής αιχμής σε σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον. Άραγε πόσοι θα σταματήσουν για να τον ακούσουν;

Το πείραμα έκανε η "Ουάσιγκτον Ποστ". Ο βιολιστής ήταν ο 39χρονος Τζόσουα Μπελ, διεθνούς φήμης βιρτουόζος που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει την μεγαλοπρεπή Αίθουσα Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης. Το βιολί του, είναι πολύτιμο Στραντιβάριους. Στις 7.51 π.μ. της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ' έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζομένους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Μπελ, ντυμένος με τζιν, μπλουζάκι και καπέλο του μπέιζμπολ, εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώρας έξι αριστουργήματα της κλασικής μουσικής -ξεκίνησε με το "Chaconne" από την παρτίτα Αρ. 2 του Μπαχ. Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού, με μερικά δολάρια για "μαγιά".

Τρία λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Εξήντα τρεις άνθρωποι είχαν ήδη περάσει όταν ένας μεσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου και έστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. Μισό λεπτό αργότερα, μια γυναίκα έριξε ένα δολάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν έξι λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει.

Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ πέρασαν από μπροστά του 1.097 άνθρωποι. Επτά σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τη μουσική. Είκοσι επτά έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν - συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια και κάτι ψιλά. Απομένουν 1.070 άνθρωποι που πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι. Και στις τρεις ομάδες υπήρχαν λευκοί, μαύροι και ασιάτες, νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες. Μία μόνο δημογραφική ομάδα είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει. Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά.

Όλα βιντεοσκοπήθηκαν με μια κρυφή κάμερα. Στην ταινία βλέπεις ανθρώπους να περνούν κατά κύματα, με χάρτινα ποτήρια καφέ στο χέρι και κινητά στο αυτί, σ' έναν θλιβερό χορό αδιαφορίας, αδράνειας και βιασύνης. Ο βιολιστής μοιάζει αποκομμένος από το κοινό του, που δεν τον βλέπει και δεν τον ακούει - ένα φάντασμα. Όμως είναι ο μοναδικός που βρίσκεται πραγματικά εκεί - τα φαντάσματα είναι οι άλλοι.

Αν δεν μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο στη ζωή μας για να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζει μερικά από τα καλύτερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, σχολιάζει η "Ποστ", αν η πίεση της σύγχρονης ζωής μας κατακυριεύει σε σημείο να γινόμαστε κωφοί και τυφλοί σε κάτι τέτοιο, τότε τι άλλα πράγματα μπορεί να χάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε;».

Του Γιώργου Αγγελόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ

e-mail...

2007-04-12T08:59:00.000+03:00

Καλή μου,
Άφησα, φεύγοντας, δυο-τρία πράγματα εκεί στο διαδίκτυο,
αν θέλεις πρόσεχέ τα. Μέχρι που να γυρίσω…
Σε μια άκρη άφησα κάτι λουλούδια κι ένα γλυκό χαμόγελο.
Μην τα ξεχνάς, που και που ρίχνε τους μια ματιά, Τη χρειάζονται.
Και λίγο νεράκι... ίσως.
Σε μια άλλη άφησα λίγες λέξεις και πιο δίπλα… μια ελπίδα.
Μην τα ξεχνάς.
Και τα δυο, το έχουν ανάγκη. Σε παρακαλώ!
Πιο κάτω κάτι τραγούδια, αφιερωμένα εξαιρετικά, να τα ακούς όταν θα νιώθεις μόνη.
Τραγούδησέ τα, καλό θα σου κάνουν.
Και… γύρω-γύρω κάτι χρώματα, του ουρανού, της θάλασσας, των λουλουδιών… της Άνοιξης, να τα βλέπεις, θέλω και να τα χαίρεσαι.
Α, και να ονειρεύεσαι… είναι τόσο εύκολο…
Και γενικά, σε όλο αυτό έχω, απλωμένη παντού, μια αγάπη να έχεις να τη γεύεσαι.
Μην την ξεχνάς, που και που δοκίμαζέ την.
Θα… έχει δέσει.

Εγώ...

Περί ανδρών...

2007-03-28T23:12:00.000+03:00

– Αν είσαι ερωτευμένη με το χαμόγελό του...
… μην κάνεις το λάθος και τον παντρευτείς ολόκληρο!

– Το πρόβλημα με τις γυναίκες είναι ότι ενθουσιάζονται με το τίποτα.

– Και μετά το παντρεύονται!

– Επιτυχημένος άντρας είναι αυτός που βγάζει περισσότερα απ’ όσα ξοδεύει μια γυναίκα.

– Επιτυχημένη γυναίκα είναι αυτή που βρίσκει τέτοιο άντρα.

– Τι κάνει ο άντρας όταν η γυναίκα του φτάνει σε οργασμό;

– Φυλάει τα παιδιά στο σπίτι.

– Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του συζύγου και του εραστή;

– 15 χρόνια και 25 κιλά.

– Πώς καταλαβαίνεις ότι ένας άντρας ετοιμάζεται να πει κάτι έξυπνο;

– Αρχίζει με τη φράση «Η γυναίκα μου είπε...».

– Τι κάνεις όταν η καλύτερή σου φίλη το σκάει με τον άντρα σου;

– Στέλνεις ευχαριστήρια κάρτα.

– Μια γυναίκα θέλει έναν άντρα να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες της.

– Ένας άντρας θέλει όλες τις γυναίκες για να ικανοποιήσει μια ανάγκη του.

– Τι είναι ένας εργένης;

– Ένας άντρας που έχασε την ευκαιρία να κάνει μια γυναίκα δυστυχισμένη.

– Γυναίκες και άντρες γεννήθηκαν ίσοι.

– Οι γυναίκες όμως εξακολουθούν να εξελίσσονται.

– Γιατί οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές;

– Πάντα τους άρεσε η κουλτουριάρικη παρέα.

– Οι άντρες είναι υπέρ των προγαμιαίων σχέσεων...

... μέχρι να αποκτήσουν κόρη.

– Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς άντρες;

– Χωρίς εγκλήματα και γεμάτος μελαχρινές χοντρές ευτυχισμένες γυναίκες.

– Πόσα ανέκδοτα υπάρχουν για άντρες;

– Κανένα. Είναι όλα αλήθεια!

Ξαγρυπνισμένο τηλεφώνημα

2007-03-26T20:04:00.000+03:00

… τρία, τέσσερα, πέντε κουδουνίσματα και ήμουν έτοιμος να κλείσω το τηλέφωνο.
– Ναι, καλημέρα...
– Ήθελα να σου μιλήσω... ξέρεις...
– Τι;
– ... όσο και να προσπαθείς να φυλακίσεις τον έρωτά μας, εκείνος θα βρίσκει την Άνοιξη και θα ξεμοναχιάζει τα θύματά του...
– Μα, είσαι τρελός; Ξέρεις τι ώρα είναι;
– Σε ξύπνησα; Μα...
– ...
– Έκλεισε...

Γράμμα από ένα κοχύλι...

2007-03-25T22:00:00.000+03:00

Αν με θυμάσαι θα ’ρχομαι στον ύπνο σου τα βράδια...
Έχω χιλιάδες ιστορίες να σου πω. Για θάλασσες και ορίζοντες χωρίς γραμμές τερματισμού. Έχω στη μνήμη μου ομορφιές, με λόγια από κυμάτων χείλη. Έχω χιλιάδες παραμύθια να σου πω και να σ’ ανιστορήσω. Έχω στ’ αυτιά μου ήχους μακρινούς. Μουσικές που κλέβουν το νου. Έχω –και τι δεν έχω...
Φτάνει να ’ρθεις και θα με βρεις εκεί στην ακροθαλασσιά μονάχο... Α, μη το ξεχάσω, έχω κι ένα μυστικό ΓΙΑ ΣΕΝΑ...

Μια πρώτη ιδέα

2007-03-22T17:09:00.000+03:00

Τόπος ιδανικός για τη λειτουργία της ενδιαφέρουσας πληροφορίας, με την προϋπόθεση ότι... θα υπάρχει ενδιαφέρουσα πληροφορία...
Ψυχραιμία. Στα ΜΜΕ, στα βιβλία, στο Διαδίκτυο, παντού υπάρχουν εκατομμύρια σελίδες. Ανάμεσα σ’ αυτά τα εκατομμύρια κάτι είδα, κάτι διάβασα, κάποιοι μου είπαν... και σας τα μεταφέρω. Για να δούμε... θα λειτουργήσει;